Wat vorige winter een muzikale hommage was aan de betreurde Paul De Ridder, muziekminnende amateur in hart en ziel, kreeg zondag een vervolg en is aardig op weg om een sympathieke traditie te worden. Grote gangmaker is zoon Jan, die Paul een eind in de richting van de klassieke muziek kon duwen.
Armeens
Voor het concert in de salons van kasteel Battenbroek combineerde hij traditie met nieuwe sensaties. Zoals gewoonlijk, werd beroep gedaan op Aram Grigorian. Nauw bevriend met Paul, maakte Aram zich verdienstelijk bij de familie. Maar al die jaren bleef hij hij de ster die in de opera van Yerevan hoge toppen scheerde. Aram zien en horen zingen is wegsmelten van bewondering. Zijn stem komt als het ware uit een onpeilbare diepte. Ze is warm, wendbaar en zindert. Hij werd begeleid door een andere Armeense, Hasnil (betekent ‘jasmijn’) Manoukian. In België voltooide ze haar opleiding piano aan het Lemmensinstituut en in Brussel. Ondanks verschillende prijzen, verkoos ze boven de gewone rol van pianiste voor een carrière als ‘collaboratieve pianiste’. Dat houdt in musici niet zo maar begeleiden maar ze door intense samenwerking versterken en ze maximaal tot hun recht laten komen. Haar professionele begeleiding maakte het Aram Grigorian mogelijk zijn repertorium open te trekken van de traditionele Russische ballades naar Glinka en naar operafragmenten uit ‘Simon Boccanegra’ en ‘Macbeth’ van Verdi. En weer troffen zijn doorleefde lichaamstaal, zijn diepgang, zijn dictie en zijn handen, die boekdelen spraken, ook voor wie het Russisch of Italiaans niet baas is.
Weerzien
De vele connecties die Jan De Ridder rijk is leidden tot de verrassing van de dag: niemand minder dan gitarist Wim Brioen was uit de Franse Indre – de heimat van George Sand – overgekomen. De virtuoos die na zijn opleiding in Lier, Antwerpen, Gent en bij Alexandre Lagoya prijzen behaalde in wedstrijden als Tenuto en Pro Civitate en in Rio de Janeiro (Villa Lobos), de kei die erin slaagde zijn gitaar en de beiaard van Eddy Mariën, hoog in het torentje van Busleyden, met succes te coördineren, was weer in Mechelen! Hij voerde het publiek door de historiek van de gitaar. Tot zijn spel onzekerder werd, minder secuur, en hij ermee stopte. Zijn neuroloog had gelijk: geen optreden! Toch kwam hij terug en sloeg zich dapper door Tarrega, door Villa Lobos en door een posthume ‘coucou’ aan Paul: een bewerking voor gitaar van de Derde Fantasie van Benoit. Een duo met Jan De Ridder in een verrassend recertate concertant van Francisco Da Milano & Joanne Matelart maakte de cirkel rond.
Vorig jaar pianist Ilya Maximov. Nu Manoukian en Brioen… De herinnering aan Paul is in goede handen.
