Naar de inhoud
Dit is een volledig nieuwe website, vond u een bug, stuur ons een email op bestuur@klassiek-centraal.be
Recensie

Twee generaties, één muzikale gevoelswereld

Antonio Morabito brengt met Inward Journeys de romantische pianominiatuur in al haar verscheidenheid samen. Naast vertrouwde werken van Chopin klinkt ook een recent ontdekte wals, gevolgd door pianomuziek van diens Russische erfgenaam Skrjabin.

W
· 5 min lezen
Deel dit artikel
Twee generaties, één muzikale gevoelswereld

De pianominiatuur groeide in de romantiek uit tot een volwaardige kunstvorm. Frédéric Chopin (1810-1849) tilde het korte pianostuk naar een hoog niveau, met muziek waarin lyriek, melancholie en virtuositeit samenkomen. Ook Alexander Skrjabin (1872-1915) vond in deze beknopte vorm een belangrijk middel om zijn persoonlijke muzikale ideeën uit te drukken. De Italiaanse pianist Antonio Morabito brengt beide componisten samen op zijn album Inward Journeys, verschenen bij Da Vinci Classics.

De intimiteit van de pianominiatuur

Het programma opent met de vier Mazurka's opus 30 van Chopin. De Poolse dansvorm bleef voor de componist, die het grootste deel van zijn volwassen leven in Frankrijk doorbracht, nauw verbonden met zijn geboorteland. In zijn mazurka's overstijgt Chopin het louter dansante karakter van de volksdans. De typische ritmes krijgen een persoonlijke invulling, waarin melancholie en een verfijnd gevoel voor harmonische kleur samenkomen.

Morabito geeft elk van de vier mazurka's een eigen karakter. Hij speelt met de afwisseling tussen het ritmisch dansante en het meer ingetogen. Subtiele tempoverschuivingen geven zijn frasering soepelheid. Wanneer het tempo of het volume toeneemt, wordt zijn aanslag echter geregeld aan de harde kant. Dat contrasteert met de lichte toets en de terughoudendheid die hij elders in deze stukken laat horen.

Daarna volgen de nocturnes opus 32 en opus 55, waarin Chopin de lyrische mogelijkheden van de piano ten volle benut. De melodieën ontvouwen zich als zanglijnen boven een beweeglijke begeleiding. In opus 32 overheerst een melancholische sfeer, die Morabito zonder sentimentaliteit gestalte geeft. Zijn toucher is loepzuiver en ragfijn, en hij weet ook de diepgang van deze muziek te treffen. In de eerste nocturne geven de diepe tonen aan het einde de vertolking nog een extra cachet. De tweede heeft eveneens een melancholische melodie, maar door de gekozen tempi behoudt de muziek een duidelijke voortstuwing.

De nocturnes opus 55 krijgen een meer ingetogen karakter. In de eerste, in f klein, blijft een licht dansant ritme aanwezig, terwijl de muziek tegelijk een beschouwende ondertoon behoudt. De tweede, in Es groot, klinkt eveneens ingetogen, maar legt meer nadruk op de lyrische diepgang. Morabito neemt de tijd om de melodieën tot hun recht te laten komen. Ook de frasering is goed gedoseerd: hij laat de muziek ademen en bouwt vervolgens de spanning weer op. In de snellere passages blijft de melodische lijn mooi overeind.

Met twee walsen keert het programma terug naar het dansante karakter van Chopins pianomuziek. Naast de postuum verschenen Wals in E groot, B. 44, klinkt de opmerkelijke Wals in a klein, die in 2024 werd ontdekt en aan Chopin wordt toegeschreven. Het handschrift werd teruggevonden in de Morgan Library & Museum in New York. Het korte stuk telt slechts 24 maten, die integraal worden herhaald.

Morabito maakt het contrast tussen beide walsen mooi hoorbaar. De Wals in E groot begint enigszins dreigend, maar gaandeweg maakt die spanning plaats voor een lossere, elegantere beweging. Het lijkt alsof de muziek zich geleidelijk van haar aanvankelijke dreiging bevrijdt. De nieuwe wals in a klein klinkt donkerder en werkt in haar beknoptheid overrompelend. Morabito geeft beide stukken voldoende ritmische ruimte en heeft oog voor hun expressieve nuances. Zo vormen ze een passend slot van het Chopin-gedeelte, na de ritmische levendigheid van de mazurka's en de meer beschouwende sfeer van de nocturnes.

Van Chopin naar Skrjabin

Na Chopin verschuift het muzikale perspectief naar Rusland. De twee nocturnes opus 5 van Skrjabin tonen een componist die nog sterk geworteld is in de romantische pianotraditie. De invloed van Chopin is duidelijk herkenbaar in de lyrische melodieën en de keuze voor vertrouwde genres. Tegelijk laat Skrjabin al een meer persoonlijke harmonische taal horen.

Morabito geeft die muziek een uitgesproken karakter. In de eerste nocturne bouwt hij de dramatiek zorgvuldig op. Het ritme neemt toe, de aanslagen worden krachtiger en ook de dreiging in de lage tonen groeit. Na deze spanningsopbouw keert de muziek weer tot rust. In de tweede nocturne laat hij vooral de melodie spreken. Met een beheerste opbouw en een lichte, verzorgde aanslag geeft hij de lyrische lijn alle ruimte.

De verwantschap met Chopin komt nog duidelijker naar voren in de twee Impromptus à la mazur opus 7. De verwijzing naar diens mazurka's is onmiskenbaar, maar Skrjabin geeft de dansvorm een heel eigen karakter. De muziek klinkt harmonisch avontuurlijker en krijgt een grotere innerlijke spanning. Morabito behoudt het dansante karakter, maar laat tegelijk de meer onrustige en uitgesproken persoonlijke kant van Skrjabins muziek tot haar recht komen.

De twee preludes opus 27 vormen kleine pareltjes. Morabito haalt een intrigerend contrast tussen de registers naar voren: de lage tonen krijgen een dreigende zwaarte, terwijl de hogere noten een meer zoekend karakter hebben. Zo ontstaat een duistere sfeer die in beide stukken sterk aanwezig blijft.

In de twee Poèmes opus 32 wordt die expressieve wereld verder verdiept. Morabito speelt sterk met contrasten en brengt beide stukken met grote overgave, zonder daarbij in bravoure te vervallen. Je voelt hoeveel liefde en betrokkenheid hij in deze muziek legt. Dat maakt van de twee Poèmes indringende afsluiters van het Skrjabin-gedeelte.

Een ontmoeting over de grenzen van de tijd

Morabito toont zich een pianist die zich met grote betrokkenheid in dit repertoire verdiept. Zijn spel overtuigt vooral waar hij ruimte laat voor de lyriek en de expressieve nuances van de muziek. De soms harde aanslag in krachtigere passages blijft daarbij een aandachtspunt.

De opname klinkt opvallend direct. Als luisteraar heb je het gevoel vlak naast de pianist te zitten, waardoor de nuances van zijn spel heel dichtbij komen. Inward Journeys biedt een boeiende luisterervaring, waarin Morabito zijn persoonlijke affiniteit met Chopin en Skrjabin overtuigend laat horen.

Details

Wie
Antonio Morabito, piano

Besproken cd

Inward Journeys

Antonio Morabito

Label
Da Vinci Classics · CO1220
Verschijningsdatum
25 september 2026
Beluisteren Apple Music
Volledige fiche →

Tracklist

  1. 1 Fire: Completeness
  2. 2 Fire: It's Time Again
  3. 3 Fire: Competition Is None
  4. 4 Fire: Hypnotizin'
  5. 5 Fire: Tracking & Balance
  6. 6 Fire: Understanding
  7. 7 Fire: If Nine Was Six
  8. 8 Wind: Voices In My Head
  9. 9 Wind: So Deep
  10. 10 Wind: Going Back
  11. 11 Wind: Boy Meets Girl (A Good Combination)
  12. 12 Wind: Just Like That
  13. 13 Wind: Timeless Depths
  14. 14 Water: Putting Heads Out
  15. 15 Water: Invisible
  16. 16 Water: Enlightenment
  17. 17 Water: Calculations
  18. 18 Water: Time & Space
  19. 19 Water: Freeform
  20. 20 Earth: Rock Da House
  21. 21 Earth: How I Tranzmit
  22. 22 Earth: Stellar Moods
  23. 23 Earth: Elevation
  24. 24 Earth: Bass To Space (Like What?)
  25. 25 Earth: The Phoenix
Deel dit artikel
NL