Naar de inhoud
Dit is een volledig nieuwe website, vond u een bug, stuur ons een email op bestuur@klassiek-centraal.be
Recensie

Jong muzikaal geweld

De Nationale Wedstrijd voor Jonge Solisten “August De Boeck”

Mechels conservatoriumdirecteur Aaron Wajnberg is wel de best geschikte persoon achter de eerste De Nationale Wedstrijd voor Jonge Solisten “August De Boeck”. Het was immers August De Boeck, directeur van 1925 tot 1930, die in Mechelen van een stedelijke muziekacademie een conservatorium met tal van disciplines maakte. Hij was de voorganger van Godfried Devreese, Peter Cabus, Jan De Mayer, Tom Van den Eynde en nu Aaron Wajnberg.

A
· 4 min lezen
Deel dit artikel
Jong muzikaal geweld

Na een pre-selectie aan de hand van video-opnames en een auditie, bleven zes gegadigden over. Zondagnamiddag kregen ze de kans het beste van zichzelf te laten horen, met begeleiding van het Mechels Kamerorkest, concertmeester Kris Janssens en dirigent Piet Van Bockstal. Dat was het orkest dat in 2017 te horen was in het Canvasprogramma 'Thomas speelt het hard', toen het Thomas Vanderveken begeleidde in het Pianoconcerto van Grieg. Het MKO hecht veel belang aan de begeleiding van jong talent.

Het podium zat propvol met een vijftigtal gepassioneerde muzikanten. De Stadsschouwburg zat barstensvol belangstellenden en enthousiaste familieleden.

Zes winnaars, vijf instrumenten

De cello was dubbel vertegenwoordigd. Hendrik De Ryck speelde het eerste deel, Allegro, uit het Celloconcerto van Dvorak. Hij is van de cello gebeten en combineert zijn studies bij Marie Hallynck aan het 'Conservatoire de Musique de Bruxelles' en masterclasses bij ondermeer Stéphanie Huang en de dynamische Pierre Fontenelle met deelnames aan nationale en internationale wedstrijden en optredens.

Felix Callot ging voor het onovertroffen Celloconcerto van Elgar en speelde er maar liefst drie delen uit met 'Schwung' en 'aisance'. Als de naam Callot een belletje doet rinkelen, is dat te danken aan vader Nicolas Callot. Bloed kruipt waar het niet gaan kan, dus is er nog een derde Callot, broer-violist Jacob. Samen met andere Young Talents Quinten de Graaf en Titus van Rijn vormen de Callots het Merula Strijkkwartet. Ze zijn regelmatig te horen bij Arte Amanti, het Vlaams kamermuziekfestival dat jong talent en internationale artiesten een podium biedt onder de artistieke leiding van Reinilde Leyers. Ook nu toonde Felix zich een waardige leerling van de gerenomeerde Justus Grimm en boeide hij met zijn doorleefde vertolking van Elgar.

Cello en meer

De omvangrijke marimba op het podium was bestemd voor Jonathan Vercauteren. Hij speelde vlot het Concerto voor marimba, strijkers en vibrafoon van Frank Nuyts. Post-modern maar wel boeiend, veelgelaagd en virtuoos gebracht. Van De Boeck, via de traditionele klassieke muziek, tot Frank Nuyts: deze keuze maakte de cirkel rond.

Ook de stem kwam aan bod, meer bepaald die van Door Van Bergen, bijna twintig. Ik hoorde hem al in de indrukwekkende 'Lamentaties van Jeremia' van Ignaz Vitzthumb (1751-1838). Ik hoorde hem in Schumann met aan de piano Jef Kolacny. Door heeft al heel wat podiumervaring. Nu stelde hij zijn volle, dragende stem ten dienste van Mozart (Davide Penitente), Tsjaikovsky (Eugen Onegin) en Rossini (Stabat Mater). Als ik mag vergelijken, dan opteer ik voor deze orde van voldoening: Rossini, Tsjaikovsky, Mozart. 'Cujus animam' was hemels. 'Kuda Kuda' kwam van een eerder terughoudende Lenski. Dat mag wel, vergeleken met overdreven uitingen van wroeging waarmee we soms bestookt worden. 'A te, fra tanti affani' klonk wat vlakjes.

'Musiciennes'

Dan waren er nog twee heel jonge artiesten: harpiste Norah Arras en pianiste Akari Bastiaens. Allebei in feestelijk watergroen, als was het afgesproken. Norah is 17. Toen ze 9 was, koos ze al intuïtief maar overtuigd voor harp. Dat bepaalde haar hele zijn en geeft haar duidelijk zelfvertrouwen, besef van zelfwaarde en blijheid. Haar keuze viel op een fraai 'Morceau de concert' van Camille Saint-Saëns. Karen Peeters In de Lierse Academie en Fanny Van Coninckxloey in de Antwerpse Kunsthumaniora leiden haar op. Bij Akari Bastiaens doen Tatiana Abayeva en Boris Federov dat.

Akari verzamelde al een veelvoud aan (inter)nationale prijzen. We hoorden haar in de Cantabile Wedstrijd en op Liebrecht Vanbeckevoort's Pianolab in Alden Biesen. Ook in Mechelen speelde ze het Larghetto uit Pianoconcerto nr.2 van Chopin. En ze deed dat voorbeeldig, nauwkeurig, persoonlijk. Innig, dat moet nog wat groeien. Spelen en praten doet ze met een verrassende volwassenheid. Zou Schumann dan toch gelijk gehad hebben, toen hij beweerde: 'Pour jouer Schumann (lees ook 'Chopin'), il faut avoir vingt ans et avoir souffert'?

Zo veel meesterschap door zo jonge mensen bevestigt de essentie van wat elk conservatorium zou moeten beogen: het verleden koesteren, het heden beleven, de toekomst mogelijk maken.

 

Deel dit artikel
NL