Het beste concert van woensdag op Laus Polyphoniae begon met enige vertraging. Het Belgische ensemble Scherzi Musicali, dat de hele avond John Dowland op magistrale wijze zou reïncarneren, wachtte geduldig tot de laatste lopers uit Sint-Jacob hijgend AMUZ binnenstapten en neerploften op hun stoel. De snelsten onder ons konden ondertussen genieten van de fraaie aankleding: overal kaarslicht. Meteen was de sfeer gezet.
En eigenlijk ook meteen met de eerste noten. Het eerste madrigaal van de avond was nog maar net begonnen of ik was verkocht.
John Dowland behoort zonder twijfel tot de grootste Engelse componisten van de late renaissance. Zijn naam wordt vaak geassocieerd met melancholie, weemoed en verfijnde muzikale schoonheid. Zijn liederen en madrigalen ademen een heel eigen sfeer: intens, ontroerend en tegelijk onweerstaanbaar elegant. Meer dan vier eeuwen later blijkt die muziek nog altijd verrassend impactvol te zijn.
Dat werd deze avond vanaf de eerste maat duidelijk.
Sopraan Hanna Al-Bender ademde Dowland. Haar stem was werkelijk alles wat deze muziek nodig heeft: helder, expressief en vol natuurlijke schoonheid. Contratenor Leonardo Marziotte zorgde voor schitterende hoogtepunten, onder meer in het prachtige Can She Excuse My Wrongs. Tenor Rodrigo Carreto toonde voortdurend een uitzonderlijk inlevingsvermogen en wist elke tekst betekenis te geven. En dan is er natuurlijk Nicholas Achten: de duizendpoot van het gezelschap, gezegend met een warme, zoetgevooisde basstem.
Bij de encore vertelde hij hoe hij op jonge leeftijd gegrepen werd door de schoonheid van Dowlands muziek. Toen wist hij nog niet waar die fascinatie hem zou brengen, maar kijk: vandaag staat hij met Scherzi Musicali op het podium als een van de meest overtuigende vertolkers van dat repertoire.
Ondanks de vaak sombere teksten, zoals dat hoort in het Engeland van toen, maakte dit concert vreemd genoeg vooral vrolijk en blij! Dat is op conto van de musici.
Ik mag daarbij zeker ook luitiste Lynda Sayce niet vergeten, die bovendien voortreffelijk blokfluit speelt. En evenmin de twee heren die niet mochten (of wilden) zingen, maar des te belangrijker waren voor het geheel: luitisten Eric Meier en François Danbois. Hun bijdrage gaf de muziek voortdurend kleur, reliëf en die typisch Dowlandiaanse warmte.
Het heeft weinig zin om het volledige programma te overlopen. Dit was gewoon een uitzonderlijk goed concert van begin tot einde. Uiteraard was er de muzikale virtuositeit, die zich voortdurend uitte in talloze kleine details en verfijnde nuances waardoor elk madrigaal, soms zelfs elke strofe, net weer anders klonk. Dat viel bijzonder op in het schitterende In Darkness Let Me Dwell. Je moet het maar kunnen.
Maar daarnaast was er ook veel aandacht voor het visuele aspect. De aankleding van het podium, de kaarsjes, de zorgvuldig uitgestalde luiten, de belichting die een eigen rol kreeg in het verhaal. Alles droeg bij tot de ervaring.
Bovenal was er het intense contact met het publiek. De muziek nodigt daar natuurlijk toe uit, maar je moet het wel waarmaken: een volledige kerk naar je toe trekken met woord, zang, blik en gebaar. Scherzi Musicali deed dat moeiteloos én met zichtbaar plezier.
Het was ook zo’n concert waarbij vooraf gevraagd wordt niet te applaudisseren tussen de stukken. En waarbij je na het eerste en tweede nummer al een onweerstaanbare drang voelt om je enthousiasme te uiten. Na het derde nummer begin je je zelfs een beetje schuldig te voelen over zoveel zelfbeheersing.
Gelukkig zat er twee rijen voor mij links een “onverlaat” die het niet langer kon uithouden. Na stuk zes brak hij plots in luid applaus uit, onmiddellijk gevolgd door de rest van het publiek. Een hartelijke, emotionele ontlading die zichtbaar geapprecieerd werd door de musici. Dat type concert was dit.
Mocht Dowland zelf aanwezig geweest zijn, dan ben ik er vrijwel zeker van dat zowel uitvoering als stijl zijn goedkeuring zouden hebben weggedragen.
Een topconcert. Anders van inhoud an aanvoelen dan sommige andere hoogtepunten van Laus Polyphoniae, maar even indrukwekkend.
Als u de kans krijgt om dit programma ergens te gaan beluisteren: doen.
Woensdag 26 augustus 2026 / 22u / Laus Polyphoniae / AMUZ
Dowland in Kopenhagen
Hanna Al-Bender, sopraan | Leandro Marziotte, contratenor | Rodrigo Carreto, tenor | Lynda Sayce, altluit & blokfluit | Eric Meier, tenorluit | François Dambois, basluit | Nicolas Achten, bariton, contrabasluit, virginaal & muzikale leiding
foto: KMSKA – Nicolas Achten – © Fille Roelants Photography / Redactie
