Aller au contenu
Dit is een volledig nieuwe website, vond u een bug, stuur ons een email op bestuur@klassiek-centraal.be
Critiques

Een ontdekking op de piano van Emmanuel Durlet

Met Haydn, drie werken van Emmanuel Durlet en Schumanns Eerste pianosonate bracht de Italiaanse pianist Samuele Tacchini een boeiend programma in ‘Het Schooltje’ van de Sint-Pauluskerk. Daarbij liet hij me niet alleen de muziek van Durlet opnieuw ontdekken, maar ook kennismaken met een pianist om in het oog te houden.

W
· 5 min de lecture
Partager cet article
Een ontdekking op de piano van Emmanuel Durlet
© Samuele Tacchini

Er zijn zo van die muzikale parels die het verdienen om (her)ontdekt te worden. De concerten van het Emmanuel Durlet Fonds zijn daar een mooi voorbeeld van. Het fonds viert deze maand zijn vijftigste verjaardag en biedt jonge musici inmiddels al een halve eeuw een podium om hun talent te tonen. Tegelijk houdt het de herinnering aan en de muziek van de Antwerpse componist en pianist Emmanuel Durlet levend.

In ‘Het Schooltje’ van de Sint-Pauluskerk, met zijn verrassend goede akoestiek, vergastte de Italiaanse pianist Samuele Tacchini ons op een intrigerend programma, dat hij speelde op de Blüthner-vleugel van Emmanuel Durlet. Tacchini studeerde aan het conservatorium Agostino Steffani in Castelfranco Veneto en vervolmaakt momenteel zijn opleiding aan het Koninklijk Conservatorium Antwerpen bij Roberto Giordano en Eliane Rodrigues. Hij behaalde al verschillende prijzen op internationale pianowedstrijden en trad op tijdens concertreeksen en festivals in verschillende Europese landen.

Een aangenaam extraatje was dat Tacchini ieder werk kort situeerde en de luisteraar zo enkele interessante aanknopingspunten meegaf. Dat zorgde ervoor dat je met nog meer aandacht naar de muziek kon luisteren.

Haydn met een flinke dosis ironie

Het recital opende met de geliefde Pianosonate in C majeur, Hob. XVI:50 van Franz Joseph Haydn (1732-1809). Wie nog altijd denkt dat papa Haydn uitsluitend brave, keurige muziek schreef, moet deze sonate maar eens beluisteren. Ze staat bol van de humor en ironie, waarbij de componist de luisteraar geregeld op het verkeerde been zet. Tacchini ontpopte zich tot een intrigerende gids die met zichtbaar plezier de verschillende lagen van het werk blootlegde. Vooral in de beide hoekdelen kwam het speelse, soms ronduit ondeugende karakter mooi naar voren. Minstens even boeiend was de subtiliteit waarmee hij het Adagio vormgaf. Achter de ogenschijnlijke eenvoud ontvouwde zich een verrassend gelaagde muzikale wereld.

Durlet in de schijnwerpers

Daarna volgden drie werken van Emmanuel Durlet (1893-1977). Met Noodlot en Leven en La Vallée de Bonnes Pensées kreeg het recital een heel andere kleur. Tacchini benaderde beide werken met de nodige ernst. Zowel het dramatische karakter van de elegie als de schijnbaar eindeloze melodische beweging van La Vallée de Bonnes Pensées kregen gestalte door zijn aandacht voor de diepe noten en de krachtigere aanslagen. Toch bleef er ook ruimte voor een sprankeltje hoop.

Een absolute parel was evenwel het Adagio (naar Fiocco). Hier koos Tacchini voor een fijnzinnige, ingetogen benadering. De muziek kreeg alle ruimte om zich te ontplooien en de pianist wist met zijn beheerste spel een bijzondere gevoeligheid te bereiken. Het was een van die momenten waarop de muziek zonder veel uiterlijk vertoon recht naar het hart gaat.

Schumanns jeugdige Sturm und Drang

De hoofdbrok van het programma was de Pianosonate nr. 1 in fis mineur, op. 11, van Robert Schumann (1810-1856). Tacchini wees vooraf op het jeugdige karakter van de compositie en op de twee verschillende persoonlijkheden die Schumann in zijn verbeelding een plaats gaf: de impulsieve Florestan en de meer beschouwelijke Eusebius. Die tegenstelling, die als een rode draad door zijn oeuvre loopt, is ook in deze sonate duidelijk aanwezig. Het werk, geschreven in zijn jonge jaren, laat al heel wat van Schumanns typische muzikale persoonlijkheid horen: onstuimigheid, lyriek, grilligheid en een flinke dosis bravoure.

In de eerste beweging zorgde Tacchini voor een subtiele overgang tussen de ingetogen inleiding en het daaropvolgende Allegro vivace. De onstuimigheid die daarop volgde, bracht hij gedoseerd, zonder de muzikale lijn uit het oog te verliezen. Ook het einde legde hij met een verfijnde beheersing neer.  De tweede beweging, de Aria, kreeg een uitgesproken lyrisch karakter, waarbij Tacchini ook de donkerdere ondertoon van de muziek liet spreken. In het Scherzo trof hij dan weer precies de grilligheid en de beweeglijkheid die deze muziek zo typeren.

In de finale stond niet uitsluitend de bravoure centraal. Juist in de schaarse momenten waarin de muziek even kon vertragen, liet Tacchini horen dat hij ook oog heeft voor verstilling en nuance. Vanuit de diepe noten bouwde hij de coda knap op, waarbij de spanning geleidelijk naar een indrukwekkende ontlading werd gevoerd.

Een pianist om te volgen

Samuele Tacchini heeft me met dit recital overtuigd. Hij combineert een sterke technische beheersing met gevoel voor stijl, aandacht voor muzikale details en vooral de gave om een werk vanuit zijn eigen karakter te benaderen. Dat hij bovendien de tijd neemt om zijn programma toe te lichten, maakt de luisterervaring alleen maar rijker. Ik kijk dan ook uit naar volgende concerten van deze pianist.

Ook het Emmanuel Durlet Fonds heeft nog verschillende boeiende afspraken op de kalender staan. Ik zal daar bij volgende gelegenheden met veel plezier verslag van uitbrengen.

Dat je na afloop bovendien met een glas nog even kunt nakaarten met de organisatoren, maakt de sfeer van deze concerten bijzonder aangenaam. De toelichting van Andrea Durlet over de piano en haar vader was daarbij een mooie afsluiter. Een kers op de taart van een recital dat nog maar eens duidelijk maakte hoeveel muzikale ontdekkingen er soms dicht bij huis te beleven vallen.

Détails

Qui
Samuele Tacchini, piano
Où
‘Het Schooltje’ van de Sint-Pauluskerk, Antwerpen
Vu le
22 november 2026
Crédit photo
Samuele Tacchini
Partager cet article
FR