Je kent wellicht de zomerse middagconcerten in het Brussels Conservatorium en de Zavelkerk van het Festival Midis Minimes. Maar op nog geen boogscheut daarvandaan is er óók, van dinsdag tot vrijdag, een middagconcert: een heel interessant en misschien minder bekend zomerfestival, het Musicorum Festival. Die concerten gaan door in een zaal met ingang aan het plechtstatige Paleis van Karel van Lotharingen op het Museumplein, in het hypermoderne “Auditorium 490 Philippe Roberts-Jones” van het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten. Met zijn 360 zitplaatsen zat het op die warme augustusmiddag behoorlijk vol. Het publiek kwam luisteren naar een duo met een ongewone bezetting: Bernard Woltèche, cellist en tevens bespeler van fagot en blokfluit, en Jérémie Papasergio. Beiden zijn professionele muzikanten en docenten. Het kleine ensemble van die twee vrienden draagt de naam "Les Amis de Clematis".
Het zijn meer dan volwaardige baroksolisten, en dat was te merken aan hun programma. De opening was een sonate voor twee basinstrumenten van Joseph Bodin de Boismortier, hier uitgevoerd door fagot en cello. Bodin de Boismortier was een populaire en uiterst productieve Franse barokcomponist die zonder sponsors rijkelijk van zijn werk kon leven. De twee muzikanten speelden vlot en vrolijk, met afwisselend de cello en de fagot aan het woord. Luisterend naar dat heerlijke gesprek denk ik bijna automatisch: hoe swingend kan barokmuziek toch klinken. Nadien hoorden we twee opwekkende en bekend klinkende werkstukjes, gebaseerd op wijsjes van tijdgenoot Jean-Philippe Rameau, "Les gentils airs", "Tambourine" en "Les Sauvages", in een versie voor onze twee instrumentalisten. Helemaal virtuoos volgde dan de populaire "Folia", ditmaal die van Arcangelo Corelli, geschreven op 1 januari 1700. Het is een thema waarvan niemand eigenlijk nog weet waar die melodie vandaan komt. De fagot werd hier gewisseld voor de blokfluit. Wat een beheersing van dit prachtige instrument, telkens in die mooie tweespraak met de cello. Verstilling kwam er toen cellist Bernard Woltèche een paar deeltjes bracht uit de Suite nr. 3 van Johann Sebastian Bach. Als slot klonk een van de weinige sonates die expliciet voor die twee instrumenten samen werden geschreven. Het komt van Mozart, die het maakte toen hij negentien was: een leuke, jonge en humoristische compositie. Een zeer geslaagd optreden van een minder bekend ensemble op een minder bekend Brussels middagfestival, op een minder bekende plek. Een aanrader om eens uit te proberen. Het is bovendien gratis toegankelijk; je betaalt wel 5 € voor een programma, en je mag ook een gift doen.
Dit wil ik ook nog meegeven. In het najaar zal cellist en docent Bernard Woltèche met zijn ensemble van het Collegium Musicum een uitvoering brengen van Purcells Dido and Aeneas in het Brussels Conservatorium. De regie is in handen van Sigrid T'Hooft, dé specialiste van authentieke uitvoeringen die eigen waren aan de tijd van hun ontstaan. Ondergewaardeerd in eigen land, maar internationaal geroemd. Nog een aanrader.