Op een zonnige oktoberdag in 1986 werd op Sint-Romboutstoren de Belgisch-Oostenrijkse Vereniging met toeters en bellen opgericht. Tien jaar later ontstond het Haydn Festival.
Heel die tijd was het Haydn Trio Eisenstadt nagenoeg kind aan huis in Mechelen. En nu was violiste Verena Stourzh er weer. Ondertussen, in 2010, waren haar medespelers Harald Kosik en Hannes Gradwohl vervangen door pianist Clemens Zeilinger en cellist Franz Ortner, opgevolgd door Florian Berner. En ze kozen voor de naam TrioVanBeethoven Wien. Haydn en Beethoven waren ze trouw gebleven. Brahms en Eduard Kutrowatz maakten het programma volledig.
Verena herken je nog altijd aan haar glinsterend kapje. En aan haar innemend interpretatievermogen. Toch maakte de keuze voor het heerlijk genre dat pianotrio's zijn, van de piano de hoofdspeler. Haydn had het over 'begleitete Klaviersonaten'. Beethoven onderstreepte het belang van het klavier door op de titelpagina van de eerste editie van zijn drie Pianosonates Opus 1 'Pour le Piano-Forte' in drukletters te laten zetten. Het eerste kamermuziekwerk dat Brahms liet publiceren was zijn Klaviertrio nummer 1 en zo fungeerde pianist Clemens Zeilinger als spil van het concert. Dat deed hij met klank: mooi ontwikkelde frases, met zwier voorgedragen.
Haydn beet de spits af. Symbolischer kon niet. De piano voerde de hoge toon. Viool en cello zorgden voor een levendige, wel uitgebalanceerde symbiose. Ook bij Beethoven was dat zo, hoewel het verrukkelijke hoofdthema van de beginbeweging nog wat extra pit verdiende. Dat kreeg het toen Verena Stourzh het overnam. Daarna was het wegdromen in het zonlicht dat door de hoge ramen van de Predikherenkerk zijn steentje bijdroeg.
De cello van Florian Berner, die zich niet onbetuigd liet, mocht het Scherzo inzetten en deed dat met evenveel verve als ze zich inzette bij Brahms. De mooie, evenwaardige prestatie van het drietal nam niet weg dat de korte terugkeer naar Haydn, van wie een deel van het Pastorale Trio als bis fungeerde, verrukte en een gescandeerd applaus kreeg. Was de opkomst iets minder dan vorig jaar, dan mag toch fier aangestipt worden dat het vertrouwde Haydn-publiek, waarbij Frau Anna Lischka van het Oostenrijks Cultuurforum en voormalig ministerpresident Luc Van den Brande en dame, spontaan, zonder aanmaning, niet applaudisseerde tussen de bewegingen en na het concert zijn complimentjes niet onder stoelen of banken stak. Schumann mocht dan al in zijn 'Neue Zeitschrift für Musik' Brahms 'de nieuwe Beethoven' noemen, voor het TrioVanBeethoven Wien zijn Haydn en Beethoven nog altijd de gedroomde biotoop.
Een verhaal van liefde, verraad en waanzin
En dan was er nog Eduard Kutrowatz. Sinds hij met zijn broer Johannes te gast was als Klavierduo Kutrowatz op de tweede Haydn-Biënnale in 1998, schreef hij naam in Mechelen. Tussen zijn drukke activiteiten in componeerde hij speciaal voor het TrioVanBeethoven 'Daphne', een hedendaagse versie van een verhaal uit de Griekse Mythologie, waarin de hoofdpersoon in een laurier verandert. Hedendaags, zowel als plot dan als muziek. Want, in plaats van slachtoffer van de goden, is Daphne hier een zelfbewuste vrouw, die haar eigen weg gaat.
Hedendaags ook qua toonspraak. De mix van klassiek, ongebruikelijke effecten, vreemde ritmes, jazzy echo's en repetitieve structuren kreeg heel wat positieve reacties.