Het werd aangekondigd als een bruisend dagfestival en dat werd het. ‘Bruges, the Sea & the South: RE-Sonances’ (waarom toch weer dat Engels?). Firenze en Brugge smeedden ooit een sterke band vooral door de laatste erfgename uit het spraakmakende Italiaanse schatrijke adellijke geslacht de’ Medici, namelijk Anna Maria Luisa. Juist, die familie met die bloeddorstige paus die een kind bij zijn dochter verwekte. Dat was nog eens celibatair leven…
Gelukkig had Anna Maria Luisa de' Medici andere noden: zij was zeer kunstlievend en onder meer een waar mecenas voor componisten zoals Arcangelo Corelli (1653-1713). Die componeerde genoeg bij elkaar om meer dan een dag muziek mee te vullen. Het jonge nog bescheiden festival hield het bij twee gevulde concerten.
Het nieuwe festival werd aan elkaar gepraat door niemand minder dan de poëet Bart Stouten die de concerten inleidde met enkele zeer leerrijke interviews met de gedreven Amerikaanse presentatrice van ‘Early Music Now’ in de VS, Sara Schneider. Een charismatische dame die haar betoog even goed in het Engels, haar moedertaal, als het Nederlands brengt. Zij leerde ons meer over niet alleen die laatste de’ Medici telg, maar ook over Corelli, de altijd in het zwart geklede man die zeer veel aanzien genoot in Italië tot ver daarbuiten.
Een betere zaal dan de voormalige kapel van het Stadspaleis Hof Bladelin, waar de familie de’ Medici er op los bankierde, kon niet gevonden worden om te luisteren naar het namiddag- en het avondconcert. Akoestisch is deze kapel een aangename verrassing, een ideale zaal voor kamermuziek, al dan niet barok.
Corelli en nog eens Corelli: ‘Una Follia!’
Barokviolist Rio Terakado speelde samen met de celliste Lucia Swarts en klavecinist Siebe Henstra. Een in de oudere muziek en barok door de wol geverfd trio dat zowat in alle uithoeken van de wereld musiceerde, als trio of als lid van befaamde barokensembles. Zij zouden Corelli zijn instrumentale muziek – tja, vocaal is er niets van te vinden – centraal plaatsen.
Al zeer jong leerde ik werk van Corelli kennen en genoot enorm van het opwekkende en feestelijke karakter van deze muziek. De herinnering werd meteen wakker, ook al voert men nu die muziek uit op instrumenten zoals in Corelli’s tijd, zijn de tempi sneller dan in de jaren '60 vorige eeuw, is het van laatromantische kleuren ontdaan. Anders uitgevoerd en toch nog hetzelfde dankzij het sterke karakter en de hoge kwaliteit van de composities. Dat het nu om een trio of een barokorkest gaat, de sfeer zit er altijd in en des te meer als je zo een trio musici hebt die vlotjes door de partituren zwieren. En ja, net zoals het aanwezige publiek een staande ovatie gaf, zou ook jij, beste lezer, rechtgestaan hebben om enthousiast in de handen te klappen.
Festa virtuosa per violino e violoncello zonder en toch met Corelli…
Dé kers op de muzikale taart van dit festival was zonder tegenspraak het concert door David Plantier (barokviool) en Annabelle Luis (cello). Geen noot van Corelli, maar hij was de rode draad doorheen hun concert als inspirator, leraar, collega over een periode tot bijna 100 jaar na zijn kunstzinnig leven.
We geven even de verschillende componisten mee zodat je een indruk krijgt van wie allemaal op een of andere wijze beroep deed op Arcangelo Corelli.
Francesco Maria Veracini (1690–1768); Giovanni Benedetto Platti (1697–1763), Domenico Scarlatti (1685–1757) , Giuseppe Tartini (1692–1770), Giuseppe Nardini (1722–1793), Domenico dall’Oglio (1700–1764) en Giuseppe Dall’Abaco (1710–1805), De ene naam klinkt al bekender dan de andere en het opmerkelijk is dat een van de minder bekende misschien wel het mooist en meest geladen werk van de avond componeerde, namelijk Giovanni Benedetto Platti.
Het meest van de vijf uitvoerende musici blijft David Plantier bij. Missichien is hij wel de muzikaalste en virtuoze barokviolist van het ogenblik. Hij ontroert de luisteraar met zijn zeer breed uitgesponnen spel van pianissimi tot fortissimi zoals je ze amper al hoorde op een barokviool. Nooit een kraakje, zeer zuivere inzetten, romige strijkbewegingen, viool zoals ik ze droomde en waar ik als kind verliefd op werd. Plantier bevestigt zonder enige pretentie: de viool is het mooiste instrument of ben ik vooringenomen? Een uur en drie kwartier zonder pauze lieten Plantier en Luis het publiek genieten waarop niet anders kon volgen dan een nachtje zalige rust om de week welgemutst aan te vangen.
Dit eendagsfestival was meteen een schot in de roos en we kijken uit naar het gevolg dat hieraan zal gegeven worden.