Zum Inhalt springen
Dit is een volledig nieuwe website, vond u een bug, stuur ons een email op bestuur@klassiek-centraal.be
Rezensionen

BelLISSAma ‘Déjeuner sur l’herbe’

V
· 6 Min. Lesezeit
Diesen Artikel teilen
BelLISSAma  ‘Déjeuner sur l’herbe’
© Herman Van Hove

Dit prachtige en ietwat uitdagende schilderij van Édouard Manet (1863) diende als uitgangspunt van deze editie. Met voelsprieten werd gezocht naar wat er allemaal kon aan opgehangen worden en/of aan refereert met als instrumenten de harp en cello. In de schatkamer van de muziek werd op zoek gegaan naar composities voor en met beide instrumenten. Niet dik gezaaid, maar die zijn er, of er werd een mouw aan gepast met een mooi arrangement. De muziek kleurt soms donker maar tegelijkertijd kleurrijk, fantasierijk en verfijnd. Genreconventies worden doorbroken. Alles is weer vakkundig met elkaar vervlochten: klassiek en hedendaags, donkerte en lichtheid. Het schilderij stelt een rustig plekje voor. De intimiteit van het theatercafé is dat in deze hectische samenleving ook. Het werd andermaal een kamerconcert boordevol inspiratie en transformatie. Het vaak onzegbare krijgt klank in de muziek. Op het schilderij geeft een vrouw zich letterlijk en figuurlijk bloot, dit is min of meer weer te vinden in het openingslied.

‘La diva de l’empire’ van Erik Satie, het schetst een satirisch en charmant portret van een Londense musichallster. Met een speelse vonk en ondeugende mimiek en a little bit of sexiness brengt Lissa Meyvis het personage tot leven, zang in het aparte klankenpalet van harp en cello.

De naam van het schilderij ‘Déjeuner sur l’herbe’ is ook de titel van een lied van Claude Nougaro, zowel een poëtisch als zwoel chanson.

‘Sur L’herbe’ is een vocaal kamermuziekwerk van de Belgische componist Jan Van der Roost, vader van de harpiste, gebaseerd op het gelijknamige gedicht van Paul Verlaine. Het is gecomponeerd voor sopraan, cello en harp. Het gedicht schetst een luchtig enigszins chaotisch en ironisch tafereel uit de 18de-eeuwse aristocratie. Een klein bacchanaal wordt verbeeld. De harp krijgt hier een serieuze inbreng, net zoals de cello, de strijkstok attaqueert of streelt de snaren en er is ook wat fingerpicking mee gemoeid.

‘Rastlose Liebe’ is een compositie van de mama van Lissa, Christine M. Huygen. Zij studeert piano en compositie. Daar kan je alleen maar bewondering voor hebben. Er zit genetisch, zowel letterlijk als figuurlijk, muziek in deze familie.

In ‘Orientale & Andaluza’ van Enrique Granados kan de Poolse celliste Aleksandra Lelek haar vakmanschap demonsteren. Ze won al verschillende prijzen op internationale wedstrijden. Beide  stukken zijn doordrenkt van de Moorse en oosterse invloeden in de Spaanse cultuur. Op de cello wordt het gitaargetokkel geïmiteerd en dat kunnen alleen klasbakken.

‘Siete canciones: Asturiana, Nana en Cancion’ deze compilatie van drie liederen van Manuel de Falla ademt een heel andere dynamiek. De Falla componeerde de cyclus op verzoek van de Spaanse sopraan Luisa Vela. Hoewel de melodieën authentiek Spaans zijn is er een sterke invloed van Franse impressionisten zoals Claude  Debussy en Maurice Ravel. De ensemblesound is warm, rond en soepel.

In ‘Nocturne’ van de Italiaanse componist Fermo Bellini, een moeilijke partituur, geschreven voor cello en harp kunnen beide instrumentalisten het beste van zichzelf geven. De cello speelt een warme zangerige hoofdmelodie, de harp zorgt  voor een vloeiende, golvende begeleiding.

We duiken de operawereld in met de beroemde sopraan aria uit La Bohème van G. Puccini ‘Quando m’en vo’, Musetta zingt over hoe mensen op straat haar bewonderend nastaren. Met een onnavolgbaar associatief vermogen tast Lissa Meyvis al haar vocale mogelijkheden af.

Met aansluitend ‘The Salley Gardens” van Benjamin Britten. Het gedicht van de Ierse dichter William Butler Yeats vertelt een melancholisch verhaal over jeugdige onbezonnenheid en spijt in de liefde. Met haar rijke emotionele stem weet ze de herfstsfeer te vangen in een lichte nostalgie.

Het eerste deel wordt afgerond  met ‘Beautiful That Way’ van Achinoam Nini Noa. Het beroemde themalied van de Italiaanse film “La Vita è bella”. De tekst gaat over hoop en het vasthouden aan de schoonheid van het leven, zelfs in de donkerste tijden. Lissa’s vertolking, samen met harp en cello, zorgt voor impact zonder show. 

Na de pauze start Lissa met ‘O mio babbino caro ‘ van G.Puccini, de beroemde sopraanaria uit de komische opera Gianni Schicchi. Laurette pleegt emotionele chantage op haar papa. Ze probeert alle trukjes en charmes om haar papa te overreden en zijn goedkeuring te krijgen om met haar geliefde te trouwen. Overredingskracht, vleierij tot en met een pruillipje. Het is telkens snoepen van Lissa’s mimische subtiliteit.

Dan verrast Lissa het publiek met ‘A Chloris’ van Reynaldo Hahn. Ze vindt het een van de puurste liefdesliederen  en verklapt ook dat het de openingsdans was op haar bruiloft. Het zal geen uitbundige dans geweest zijn maar een innige tegeldans.

‘De Zwaan’ van Camille Saint-Saëns, een van de best gekende partituren voor cello, mocht niet ontbreken. Het instrument speelt een vloeiende en zangerige melodie, die symbool staat voor de statige, gracieuze bewegingen van de zwaan op het wateroppervlak.

Sferen wisselen elkaar snel af. Sopraan Lissa Meyvis treft recht in het hart met Brels’ ‘La chanson des vieux amants’.

Volgt ‘Elégie van Jules Massenet, geschreven voor klavier en cello en hier aangevuld met harp en zang. De muziek roept een gevoel van diepe weemoed op.

Weer een complete stijlbreuk is ‘Je te veux” van Erik Satie. Hij schreef het speciaal voor zangeres Paulette Darty die destijds bekendstond als de koningin van de langzame wals. Aansluitend ‘Gymnopédie’  waarin Lissa de dwarsfluit bespeelt in een duet met harpiste Leen van der Roost, heel sfeerscheppend.

Dan even de Russische toer op met ‘Valse sentimentale’ van Pjotr Iljitsj Tsjaikovsky. Hoewel het origineel voor pianosolo is geschreven, is het werk door zijn zangerige melodie talloze keren bewerkt voor een andere bezetting, hier de cello. De diepe, sonore celloklank is een luisterattractie op zich.

Als voorlaatste lied ‘Auf dem Wasser zu singen’ van Franz Schubert, dat Lissa opdraagt aan haar mama. Elke noot krijgt gevoel.

Als afronding zingt Lissa ‘Morgen’ van Richard Strauss. Hij componeerde het in 1894 als huwelijksgeschenk aan zijn vrouw, de sopraan Pauline de Ahna. Het gedicht van John Henry Mackay is een serene en hoopvolle liefdesverklaring voor de toekomst. Een mooier einde is niet denkbaar.

BeLLISSAma, je vindt hier telkens rust, troost en happiness.

 

Volgende afspraak zondag 13 december met nationale saxofoontrots Marjan Van Rompay, contrabas Janos Bruneel, gitaar Peter Hertmans en sopraan Lisa Meyvis.

Details

Wer
Sopraan Lissa Meyvis, harp Leen van der Roost, cello Aleksandra Lelek
Wo
Fakkeltheater, Antwerpen
Gesehen am
15 november 2026
Bildnachweis
Herman Van Hove
Diesen Artikel teilen
DE