Het klavecimbel, oorspronkelijk gesitueerd in de barokperiode, beleefde een nieuwe bloei in de eerste drie decennia van de 20e eeuw en inspireerde de composities van die tijd: Justin Taylor heeft het programma van zijn nieuwe album samengesteld rond vier belangrijke 20e-eeuwse concerti (Falla, Poulenc, Françaix, Górecki), die met elkaar verbonden zijn door stukken voor klavecimbel solo: Bartók, die in zijn voorwoord van Mikrokosmos – waaraan deze Hommage à Bach is ontleend – voorstelt om bepaalde stukken op klavecimbel te spelen, Martinů en een nieuw werk van Stéphane Gassot als verwijzing naar Ligeti. Het album eindigt met een eerbetoon aan Scott Joplin en zijn beroemde ragtimes. Justin Taylor, die altijd veel aandacht en passie voor de instrumenten heeft, heeft het hele programma op één instrument opgenomen. Hij koos voor een klavecimbel gebouwd in de jaren 1970 door Anthony Sidey, dat een hybride model is tussen de Pleyel instrumenten en het historische klavecimbel en “een breed en zeer variabel kleurenpalet biedt”. Met dit album treedt hij in de voetsporen van Wanda Landowska en Elisabeth Chojnacka, die het klavecimbel in al zijn moderniteit hebben gepromoot.