“Ils ne savaient pas que c’était impossible, alors ils l’ont fait” – Mark Twain

Met deze pittige oneliner kunnen we de drijvende krachten achter Junior Ballet Antwerp: Alain Honorez & Altea Nuñez, het best omschrijven. Twee artiesten met een indrukwekkend portfolio. Met hun jarenlange podiumervaring op nationale en internationale podia zijn ze nu de gids en inspirator voor aanstormend talent. België is de voorbije decennia uitgegroeid tot een internationaal kruispunt van de dans, een ideale basis om verder op te bouwen, en dat doen ze met verve. Deze tandem leverde de voorbije seizoenen met hun sterke en inspirerende leiderschap outstanding werk. Hun uitgangspunt met dit ervaringsgericht programma voor dansers is om de complexe transitie van student tot professional te faciliteren. Excellentie en performance staan centraal. Even belangrijk: begrip en respect tussen dansers, docenten, danscoaches en choreografen. Inmiddels is JBA uitgegroeid tot een organisatie die nationaal en internationaal op de kaart staat met een palmares van maar liefst 80% van alumni die na het tweejarige traject werk vonden binnen en buiten Europa.

De voorbije producties waren impressionant: Cinderella, James, Furore… dus de verwachtingen zijn hooggespannen. ‘FLOW’ is een drieluik van hedendaagse creaties, geïnspireerd op de vloeiendheid van de danskunst en tot leven gebracht door drie uiteenlopende makers: Altea Nuñez, de Britse choreografen Douglas Lee en Ihsan Rustem. Ze kozen elk voor een aparte soundscape.

‘Horizon’

Choreografie Altea Nuñez, muziek Hans Zimmer en Jan A.P. Kaczmarek

Het talent van huischoreografe Altea Nuñez heeft inmiddels tijd gehad om te rijpen. Ze blijft ook niet vasthangen in vorige successen, maar ontwikkelde zich verder. Aanpassen en vernieuwen is een onafgebroken proces voor een kunstenaar. In deze choreografie pint ze zich niet langer vast op een vooraf vastgelegd stramien, een creatie die een andere weg is ingeslagen en zich stilistisch heeft ontwikkeld. Ze koos als catchy hook de muziek van Hans Zimmer voor de film ‘Dune’, die beelden oproept van woestijnen, rituelen en kleuren. De prachtige belichting van Gloria Montesimos zorgt voor sfeer, maakt het geheel compleet. In improvisatiesessies met de dansers, een creatieve groep, vond ze de beelden die ze zocht. Aftasten, uitproberen, zonder nadrukkelijk te zijn. Het bewegingsproces verloopt omzeggens organisch. Bij elke creatie komt het erop aan elkaar op tijd te kunnen vinden en te kunnen loslaten.

Het openingsbeeld toont het ochtendgloren: een oranjerode achtergrond, kleuren die in de loop van het werk naar grijs en blauw transformeren. Kleuren die de verandering van de actie omarmen en tonen. De scène is leeg, als de immense uitgestrektheid van de woestijn. Diep op de scène rechtsachter is er op de grond een wriemelende massa lichamen in donkere outfits te zien. Er middenin staat een figuur in het wit, een messias. Ze kruipen diagonaal voorwaarts, golvend als de immer veranderende zandduinen. De beweging wordt door de mannen, met blote torso, geëtaleerd in al zijn gespierde schoonheid; de meisjes getuigen van girlpower. Er is naast het grondwerk ook veel ruimtewerk. Er zitten prachtige en intimistische partnermomenten in: man/vrouw, man/man en trio’s naast ensemblescènes. Een groep van 21 dansers die tegelijkertijd of in canon beweegt, maakt indruk. Nuñez heeft de muziekpartituur bestudeerd, de uiterste verfijning ervan. Gedragen door de sterke signatuur van de componisten ontstaat een prachtige artistieke symbiose. Alle mogelijke variaties komen aan bod, ook in vaak technisch moeilijke lifts. De jonge danser in witte outfit, de Italiaan Ludovic Gallo, maakt indruk door zijn vederlichte sprongen; bijna als een pluisje beweegt hij door de ruimte.

Deze choreografie van huischoreografe Altea Nuñez is verrassend apart, getuigend van professionele rijpheid en ontwikkeling.

‘Double Future’

Choreografie Douglas Lee, muziek Mika Vainio, Peter Scherer, Nicolas Sàvva

Voor deze opdracht wilde Douglas Lee een choreografie maken die een soort relatie legt tussen menselijke impuls en mechanische logica. Mens en machine zijn geen tegenpolen, maar verstrengelde systemen die elkaars inbreng in een nieuwe werkelijkheid herschrijven. Met AI in opmars een heel actueel gegeven. Dit past ook in de veelzijdige kijk en het brede scala aan dansvormen van JBA. De voorstelling start met dertien sterk afgetekende silhouetten achter op de scène. Douglas Lee zet met de robotachtige bewegingen de gangbare codes volledig op zijn kop, vervaagt visuele grenzen en ontwikkelde een complexe verhalende taal die doorspekt is met fijnzinnige humor. De menselijke en mechanische beweging wedijveren in herhaling en tempo. Een schakelen van er staan als een monoliet, slow motion, uniforme stappen, intense bewegingen tot turbulentie in een visueel lijnenspel. Alles grijpt precies in elkaar; de groep lichamen werkt nu eens als een mechanisme, dan weer als een organisme. De boodschap is helder: schoonheid schuilt in imperfectie, barsten vertellen verhalen, en muziek vormt de brug tussen kwetsbaarheid en kracht.

‘The Winding Road’

Choreografie Ihsan Rustem, muziek Johann Johannsson, Ezio Bosso, Caetano Veloso

Ihsan Rustem is een uiterst originele choreograaf die momenteel wereldwijd gevraagd wordt. Een man met expansieve ideeën. JBA kon in 2023 al met hem samenwerken voor zijn versie van de iconische Bolero van Ravel.

Bij het ophalen van het doek is de scène in een donker, mistig universum gehuld. De dansers dragen een paars/bruine outfit; enkel hun handen en hoofd steken er bleek tegen af. De bewegingen die de groep maakt zijn niet spectaculair, maar door de perfecte synchronisatie zijn ze beeldend sterk. De dwingende concentratie is fascinerend. De dansers duiken, glijden overmoeibaar op de scène. Ook hier weer een prachtige belichting, het spelen met schaduw en licht, negatief en positief, een constante tegenkleur geven. Naar het einde toe verdwijnt het grijs en maakt het plaats voor een warme gloed. Ihsan Rustem laat de muziek meerdere keren kantelen van snel naar traag, hedendaagse klassiek en naar het einde toe het speelse, warme lied van de Braziliaanse zanger en componist Caetano Veloso van de tropicalia-beweging, waar de dansers groovy en losser op bewegen en waar je als toeschouwer instant blij van wordt.

FLOW is samen te vatten als een fysieke tour de force vol overgave en toewijding, onversneden danslust, een uiterst gevarieerde soundtrack en sfeervolle belichting.

Deze jonge groep dansers maakt indruk. Ze zijn omni-getalenteerd en inzetbaar, hebben een uitgelezen techniek en overweldigende podiumprésence. Het was in één woord: genieten.

Na de laatste voorstelling van het seizoen zondagnamiddag slaat een hele lichting de vleugels uit. Prachtige all round dansers die we een schitterende toekomst wensen. Een hele reeks nieuwe kandidaten uit alle uithoeken van de wereld staat inmiddels klaar om JBA te vervoegen tijdens seizoen ‘26/’27.