Met zijn seizoen 2026-2027 kiest Flagey niet zomaar voor een artistieke lijn, maar voor een uitgesproken culturele positionering. Onder de noemer van de Eerste Weense School onderzoekt het Brusselse muziekhuis hoe muziek uit het verleden verrassend actueel blijft in een wereld die opnieuw balanceert tussen onzekerheid, geopolitieke spanning en het verlangen naar houvast.
Dat Flagey net de Eerste Weense School als leidmotief kiest, is betekenisvol. Haydn, Mozart, Beethoven en Schubert schreven hun muziek op een historisch kantelpunt: tussen verlichting en revolutie, tussen aristocratische orde en modern burgerschap. Hun werk draagt daardoor niet alleen formele elegantie in zich, maar ook een diep bewustzijn van maatschappelijke verandering. Het seizoen leest daardoor als een poging om via die muziek opnieuw vragen te stellen over de wereld van vandaag.
Centraal staat Ludwig van Beethoven, wiens overlijden in 1827 – volgend seizoen exact tweehonderd jaar geleden – herdacht wordt. Maar Flagey programmeert hier geen Beethovenmuseum. Zijn muziek verschijnt als een levende kracht: tegelijk rebels, troostend, visionair en fundamenteel menselijk. De vraag die impliciet door het seizoen loopt, is immers niet alleen muzikaal maar ook politiek: wat betekent humanisme nog in een tijdperk van polarisatie, oorlog en culturele versnippering? Weinig componisten hebben de spanning tussen individuele vrijheid en collectieve utopie zo scherp in muziek weten te vatten als Beethoven.
Giltburg voltooit, Lewis bouwt op
Een van de grote pijlers van het seizoen wordt zonder twijfel de voltooiing van Boris Giltburgs integrale uitvoering van de pianosonates van Beethoven. De winnaar van de Koningin Elisabethwedstrijd 2013 profileerde zich de voorbije jaren internationaal als een van de meest doorleefde Beethovenvertolkers van zijn generatie en rondt nu een ambitieus traject af dat vorig seizoen in Flagey van start ging.
Hij treedt als solist aan op 25 maart en 6 juni 2027. Bijzonder interessant is echter vooral het nieuwe concertformat waarmee Flagey voor het eerst in Brussel uitpakt: na een eerste deel met pianosonates volgt een symfonisch luik samen met het Brussels Philharmonic (26 en 27 maart, 4 en 5 juni 2027). Dat is meer dan een programmatorische vondst. Door de intimiteit van de sonates te combineren met de symfonische dimensie van Beethovens oeuvre en invloed, probeert Flagey de spanningsboog van zijn muziek voelbaar te maken. Bij Beethoven staan die twee werelden immers nooit volledig los van elkaar.
Ook Paul Lewis treedt volgend seizoen aan als artiest in residentie. De Britse pianist, internationaal geroemd om zijn interpretaties van Beethoven en Schubert, begint in Flagey aan een langlopend project rond de pianosonates van Mozart, dat hij er bovendien zal opnemen (27 januari 2027). Dat onderstreept hoe Flagey zich de voorbije jaren heeft ontwikkeld tot een internationaal gewaardeerde opnameplek, mee dankzij de uitzonderlijke akoestiek van Studio 4.
Met deze programmatie bevestigt Flagey bovendien steeds duidelijker zijn eigen profiel binnen het Belgische concertlandschap. Waar Bozar vaak inzet op internationale prestigeprojecten en De Singel sterker multidisciplinair werkt, positioneert Flagey zich steeds nadrukkelijker als een huis waar repertoire, opnamecultuur, jazz, educatie en artistieke reflectie in elkaar overvloeien.
Uchida, Schiff en Zimmermann
Een van de meest opvallende namen op de affiche is zonder twijfel Mitsuko Uchida. Haar debuut in Flagey op 27 november 2026 mag gerust een culturele gebeurtenis genoemd worden. Uchida geldt wereldwijd als een van de belangrijkste Mozartvertolkers van de voorbije decennia, maar ontwikkelde tegelijk een sterke affiniteit met Schönberg en de Tweede Weense School. Haar programma – Haydn, Mozart, Schubert en Schönberg naast elkaar – belooft dan ook meer te worden dan een recital alleen. Het wordt een muzikale reflectie over traditie en vernieuwing, over wat componisten van hun voorgangers erven en wat ze bewust achter zich laten.
Opvallend is daarbij hoe vaak Schubert in de programmatie van volgend seizoen opduikt. Als overgangsfiguur tussen klassieke helderheid en romantische introspectie lijkt hij misschien wel de modernste stem van allemaal.
Op 17 maart 2027 wijdt András Schiff een volledig recital aan Haydn, misschien nog steeds de meest onderschatte van de grote Weense klassieken. Frank Peter Zimmermann maakt op 13 april zijn Flagey-debuut in het gezelschap van de Oekraïense pianist Dmytro Choni, voor hun enige concert in België dit seizoen. Hun programma confronteert Schubert met repertoire uit de Tweede Weense School en plaatst zo opnieuw verleden en moderniteit tegenover elkaar.
Alexander Melnikov vervolledigt het rijtje grote pianonamen tijdens de Flagey Piano Days met Mozarts Pianoconcert nr. 20 in d klein, KV 466, samen met het Orchestre Philharmonique Royal de Liège (12 februari 2027). Verder maakt ook het Quatuor Ébène zijn debuut in Flagey. Van 20 tot 22 november 2026 opent het gerenommeerde Franse ensemble er zijn Beethoven String Quartet Cycle – muziek die nog steeds behoort tot het meest visionaire dat het westerse repertoire heeft voortgebracht.
Flagey Piano Days en Philip Glass
De Flagey Piano Days bevestigen intussen hun positie als een van de zeldzame Belgische pianofestivals waar internationale toppianisten niet als losse sterren passeren, maar binnen een inhoudelijk uitgewerkt parcours worden geplaatst.
Van 10 tot 14 februari 2027 verzamelt Flagey opnieuw uiteenlopende pianistische stemmen. Roman Borisov en het Quatuor Modigliani openen met Debussy en Franck (10 februari, 18u30), terwijl Marc-André Hamelin later die avond Weinberg, Debussy en Chopin combineert. Jonathan Fournel vervoegt het Brussels Philharmonic op 11 februari. Lucas en Arthur Jussen brengen Bach, Brahms en Gershwin samen op één programma, terwijl Katia en Marielle Labèque afsluiten met miniaturen van onder meer vergeten vrouwelijke componisten naast Mendelssohn, Fauré en Ravel.
Opvallend is daarnaast de hommage aan Philip Glass, die in 2027 negentig wordt. Vanessa Wagner, Danae Dörken en Pascal Schumacher plaatsen zijn minimalistische esthetiek in een hedendaagse context. Ook dat is veelzeggend: Flagey gebruikt het festival niet alleen om het canonieke pianorepertoire te vieren, maar ook om de grenzen ervan voortdurend te bevragen.
Jazz zonder grenzen
Ook jazz krijgt opnieuw een prominente plaats binnen het seizoen. Het Brussels Jazz Festival (14–23 januari 2027) kiest met de Nederlandse bassiste Louise van den Heuvel voor een artieste in residentie die moeiteloos laveert tussen jazz, elektronica en improvisatie. Haar residentie omvat drie totaal verschillende projecten: een concert met Kit Downes, Otis Sandsjö en Sun-Mi Hong (15 januari), een immersieve luisterervaring met brunch samen met Bert Cools (17 januari) en nieuw werk met haar ensemble Sonic Hug (21 januari). Dat die projecten zo sterk van elkaar verschillen, is geen gebrek aan focus maar precies het punt. Van den Heuvel toont hoe open en hybride het begrip jazz vandaag geworden is.
Internationale namen ontbreken evenmin. De Tunesische oedspeler en componist Anouar Brahem zet op 8 oktober 2026 zijn subtiele dialoog voort tussen Arabische muziektradities en Europese wereld-jazz. Zijn werk op het ECM-label maakte hem de voorbije decennia tot een sleutelfiguur binnen de hedendaagse wereld-jazz. Ook L’Antidote brengt een uitgesproken intercultureel project, met de Iraanse percussionist Bijan Chemirani, de Libanese pianist Rami Khalifé en de Albanese cellist Redi Hasa (29 oktober 2026). Voor Flagey vormt het concert een van slechts twee Belgische haltes van de tournee.
Bijzonder betekenisvol is daarnaast het vijftigjarige jubileum van de Lundis d’Hortense. De organisatie speelde sinds 1976 een cruciale rol in de ontwikkeling en internationale uitstraling van de Belgische jazzscene – een verdienste die moeilijk kan worden overschat in een land dat de voorbije decennia zo opmerkelijk veel jazztalent heeft voortgebracht. Het jubileumconcert op 1 oktober 2026 omvat een carte blanche voor Nathalie Loriers en haar project 1, 2, 3 Piano, gevolgd door het Belgian Jazz Ensemble met Tutu Puoane.
Het seizoen eindigt met twee concerten die vrouwelijke artistieke stemmen expliciet centraal plaatsen. Zowel Children of Simone (28 mei 2027) als Dee Dee Bridgewater (31 mei 2027) herlezen het erfgoed van Nina Simone en Max Roach vanuit een hedendaags perspectief.
Bach, Goldberg en de volgende generatie
Ook liefhebbers van oude muziek komen ruim aan hun trekken. Philippe Herreweghe en Collegium Vocale Gent brengen op 15 december 2026 Bachs Weihnachtsoratorium in de aanloop naar de feestdagen. Flagey schenkt ook aandacht aan Johann Gottlieb Goldberg, de klavecinist naar wie Bachs beroemde Goldbergvariaties werden genoemd en die in 2027 driehonderd jaar geleden werd geboren. Zowel TrioFenix (16 oktober 2026) als gitaristen Thibaut Garcia en Antoine Morinière (20 oktober 2026) presenteren nieuwe perspectieven op dat monument uit het klavierrepertoire.
Zoals de voorbije seizoenen blijft Flagey tegelijk sterk investeren in jong talent. Binnen de reeksen Piknik en Jonge Wolven verschijnen opnieuw verschillende laureaten van de Koningin Elisabethwedstrijd, onder wie Valère Burnon, Uladzislau Khandohi, Mirabelle Kajenjeri, Sergey Tanin en Arthur Hinnewinkel. Ook internationaal opgemerkte jonge musici als Dmitry Shishkin krijgen een plaats.
Projecten als Academix, Piano & Sand en de samenwerking met El Sistema en ReMuA willen kinderen en jongeren actief laten kennismaken met muziek – ook daarin onderscheidt Flagey zich steeds nadrukkelijker van een klassieke concertinstelling.
Meer dan een concertzaal
Het seizoen 2026-2027 toont uiteindelijk vooral hoe Flagey vandaag veel meer is dan een concertzaal alleen. Het iconische art-decogebouw aan de Vijvers van Elsene – oorspronkelijk ontworpen als radiogebouw – groeit steeds sterker uit tot een culturele ontmoetingsplek waar klassieke muziek, jazz, film, educatie en maatschappelijke reflectie elkaar kruisen. Festivals als Anima, Klarafestival, het Brussels Short Film Festival, de Koningin Elisabethwedstrijd en Festival Musiq3 bevestigen die centrale positie binnen het Belgische culturele landschap.
Flagey presenteert Beethoven niet als een geruststellend monument uit het verleden, maar als een componist die tweehonderd jaar later nog altijd ongemakkelijke vragen stelt.
