Vijfde halve finaledag – namiddag
programma
Anton Kraft – Concerto in C op. 4
Orchestre Royal de Chambre de Wallonie, dir. Vahan Mardirossian
Technisch onberispelijk, stelt Leland Ko het concerto van Kraft voor in een iets sneller tempo en legt dit op aan het ervaren orkest, dat zich onmiddellijk aanpast en volgt. De cellist, wiens afstandelijkheid en eigenzinnigheid mij al sinds het recital waren opgevallen, straalt abstractie, zelfstandigheid en het vermogen uit om vernieuwing in het cellospel te brengen.
programma
Michael Haydn – Concerto in Bes
Orchestre Royal de Chambre de Wallonie, dir. Vahan Mardirossian
Een cellist die heel ontspannen leek en op zijn gemak bij het spelen van dit concerto van Michael Haydn, dat vooral in het hoge register grote eisen stelt, waar hij een zeer expressieve celloklank wist te produceren. Wehrmeyers zachte en vloeiende loopjes in de linkerhand dragen bij aan zowel de technische precisie als het artistieke aspect. Hij moet er ongetwijfeld veel tijd in hebben gestoken, wat zich uitte in een zelfvertrouwen en betrouwbaarheid die ook op het publiek overkwamen.
programma
Harold Noben – Caffeine
Alfred Schnitke – Sonate n. 1 op. 129
Bohuslav Marttinu Variaties op een Thema van Rossini H 290
Naoko Sonoda, pianobegeleider
Een programma-keuze uit de 20ste en 21ste eeuw waarin de enorme druk op de cellist vrijwel nooit afneemt. Een benadering die het hedendaagse als geschiedenis weergeeft, alsof een terugblik al mogelijk is. Hoge concentratie en intensiteit in dit recital, die blijk geeft van een grote professionele gedrevenheid van Ettore Pagano. Hij en de begeleidende pianist hebben er alles aan gedaan om succesvol te zijn.
programma
César Frank – Sonate in A FWV 8
Harold Noben – Caffeine
Dina Ivanova, pianobegeleider
Theresa Laun speelt deze emotierijke sonate op verbluffend harmonieuze wijze op haar cello, waarbij ze de muziek transponeert en haar innerlijke stem aan het instrument geeft. Ze betovert de luisteraar met haar vertolking van de veelzijdige klankkleuren, vol artistieke expressiviteit. Tegen alle verwachtingen in slaagt haar interpretatie van Caffeine erin om een zachte celloklank te laten prevaleren boven de uitdagingen van het stuk, dat spreekt van een paradoxale, zichzelf ondermijnende moderniteit.
