Terwijl ik stond te luistervinken aan de grote poort van de Pfarrkirche zag ik er schuin tegenover een sandwichpaneel staan: Schubertmuseum. Ja, ik ging onvoorbereid. Dat doe ik bewust om ter plaatse te ontdekken en me te laten overvallen door al wat er te beleven valt. Zo reis ik al jaren en zo ga ik naar concerten. Minimum info, ter plaatse absorberen en nadien neuzen in literatuur als dat nog nodig is. Het is misschien de omgekeerde wereld, maar zo ben ik niet beïnvloed door dit en dat en vorm een eigen mening in de mate van het mogelijke.

Dat museum, heb ik nog tijd want om 16 uur begint het eerstvolgende concert. Natuurlijk heb ik tijd, het is 11 uur en nog wat. Verrassend is het te ontdekken dat de musea open zijn op deze eerste meidag en bovendien ’s middags niet sluiten. Het eerste waar ik binnenstap is meteen ook de zetel van de Schubertiade. Een grote stadsvilla, knap onderhouden. De ene helft bevat de Schubertiadeburelen en de andere helft is een museum gewijd aan de spraakmakende Duitse sopraan Elisabeth Schwarzkopf. Dat is de moeite, zeker voor fanaten die alles, maar dan ook alles willen weten over grote artiesten waar ze als ware aanbidders naar opkijken. Je vindt er talloze brieven van fans, haar vader, haarzelf, grote dirigenten en collega’s musici, foto’s en enkele van de prachtige avondjurken die ze tijdens concerten droeg. Omdat er meer is dan alleen dit museum moet ik er ‘diagonaal’ door want anders ga ik er enkele missen en ja, ééntje, dat van de Schubertiade zelf, moet ik nog bezoeken. Het zal voor volgende keer zijn.

Op het plein staat nog een mooi onderhouden gebouw en daar vind je het Legge-Museum waar ook aandacht gegeven wordt aan de schrijver Stefan Zweig die er woonde en werkte en eigenaar van het huis was. Met Schubert of musici die met onder meer Schubert begaan waren, had de auteur verder niets te maken. Walter Legge was zowat de eerste en zeker een van de belangrijkste producenten van langspeelplaten voor de klassieke muziekwereld. Hij verzamelde de allergrootste van hun tijd – in de 20ste eeuw werd je als klassiek muzikant, met wat geluk, wereldberoemd en rijk. Dat is nu veel moeilijker geworden. We zijn rotverwend met het massale aanbod op alle mogelijke manieren, maar pakweg 100 jaar geleden was een langspeelplaat en een klassieke radiozender al een enorme luxe. Door de massaproductie en de verbetering van de toestellen, opnametechnieken en zo meer, kenden de producenten gouden tijden en de topmusici verdienden geld als slijk. Wie haalde nu geen klassieke muziek LP’s in huis? En dikke boeken? Leg het de kinderen en de jeugd van deze tijd maar eens uit. Alleen al daarom is zo’n museum, weer vol foto’s en brieven, verrassend leerrijk.

Verder op ontdekking door het zeer propere stadje na even bij de Italiaan ‘La skisetta’ een lekker hapje met schimmelkaas genoten te hebben. Even sluikreclame: wil je ook eens naar zo’n Schubertiade? Schuif dan voor de verwenning van de innerlijke mens aan tafel bij www.laskisetta.at. De verdere stappen in het kleine Hohenems brachten me bij het Nibelungen-Museum. Kijk, met die Nibelungen zou dit stadje echt nog veel meer kunnen doen. De Nibelungen hebben op zich een Neubauer nodig (hij stampte het museum uit de grond en beheert het) want die wondere wereld van de Nibelungen – de geschriften werden in de 19de eeuw in Hohenems teruggevonden – heeft toch veel met zich gebracht, om alleen al Richard Wagner te vernoemen. Wagnerfans moeten hun weg niet alleen naar de operahuizen vinden, ja ook hier moeten ze iets gaan bezoeken dat Wagner in de greep hield en tot machtige operacreaties leidde.

Het Schubert-Museum bezocht ik een dag later. Een behoorlijk mooi pand, grotere stadstuin ook, maar er zijn kosten aan het gebouw dat smeekt om een verregaande renovatie. Dat heeft veel portretten van mensen die de wereld van Schubert inkleurden en je ziet er nogal wat reproducties van brieven, handgeschreven door Schubert, adellijken, andere musici, familie en vrienden. Facsimile’s van partituren, eerste drukken en heel veel info. Het vraagt meerdere uren van je tijd, maar die was er niet, de concerten riepen me…

Voor het Schubertiade-Museum had ik geen tijd meer, ik moet dus nog wel eens terug langs dat ferme stadje waar ik bovendien lekker verwend werd in een volkse B&B waar ik elke ’s morgens verrast werd op een niet voorzien ontbijt. Gastvrijheid heet dat. Ja, ik kom terug!