Op zondag 1 maart, om elf uur, gaf Musica Gloria in het Hollands College in Leuven een matineeconcert dat de late voormiddag een bijzondere intensiteit gaf. In de reeks ‘Pulcheria’ ontvouwde zich een programma dat verfijning en levendigheid naadloos met elkaar verbond. Wij kijken telkens opnieuw met grote verwachting uit naar de concerten van Musica Gloria, omdat dit ensemble niet alleen verrassend doordachte programma’s samenstelt, maar ze ook met een zeldzame combinatie van passie, stijlbesef en communicatieve kracht uitvoert.
Met de suite en trio nr. 2 in g klein van Marin Marais werd meteen een sfeer van ingehouden intensiteit geschapen. De traverso van Beniamino Paganini klonk soepel en zangerig, met een natuurlijke ademhaling die elke frase richting gaf. Elise Dupont antwoordde op viool met een elegante, fijn gearticuleerde lijn, soms fluweelzacht, dan weer met kernachtige helderheid. Onder dit alles weefde Thomas Langlois op theorbe en barokgitaar een warme, resonante basis die niet alleen ondersteunde maar ook actief kleur gaf. De muziek ademde en bewoog organisch. Het publiek volgde geboeid en beloonde het slot met een eerste hartelijk applaus.
De suite in a klein van Robert de Visée, toevertrouwd aan Langlois alleen, bracht een moment van verstilling. De theorbe vulde de ruimte met een intieme maar rijke klank, waarin elke versiering betekenis kreeg. De dansdelen ontvouwden zich met natuurlijke souplesse, zonder nadrukkelijkheid. Het was muziek die leek te groeien vanuit stilte en weer in stilte terugkeerde. De spanning bleef voelbaar tot de laatste noot was uitgestorven, waarna het applaus merkbaar intenser klonk.
Met Les caractères de la danse van Jean-Féry Rebel kwam er een speelse, bijna theatrale energie vrij. De opeenvolging van dansvormen kreeg onder de handen van het ensemble een levendige en scherp geprofileerde uitwerking. Ritmische accenten, subtiele contrasten en trefzekere fraseringen zorgden voor een uitvoering die zowel lichtvoetig als precies was. Hier werd hoorbaar hoe goed de drie musici op elkaar zijn ingespeeld. Het enthousiasme in de zaal nam hoorbaar toe.
In de sonate nr. 3 in D van Joseph Bodin de Boismortier versmolten traverso en viool in een verfijnde dialoog. Paganini en Dupont speelden met een vanzelfsprekende eensgezindheid, hun lijnen vloeiend verstrengeld of juist speels tegenover elkaar geplaatst. De theorbe gaf het geheel een licht dansende ondergrond. Het klankbeeld was helder, transparant en tegelijk warm. De muziek straalde een vitale frisheid uit die perfect aansloot bij het karakter van een zondagochtendconcert.
De Passacaille uit Armide van Jean-Baptiste Lully vormde een indrukwekkend hoogtepunt. De herhalende bas kreeg onder Langlois’ handen een stevige, dragende kracht, waarboven fluit en viool een steeds rijker weefsel van variaties opbouwden. De spanningsboog werd zorgvuldig gedoseerd en mondde uit in een krachtig slot dat spontaan een luid en langdurig applaus uitlokte.
De sonate en trio nr. 8 in D van de niet zo bekende Jacques Christophe Huguenet besloot het programma met feestelijke helderheid. Het samenspel was energiek en toch gecontroleerd, met een zichtbare speelvreugde die ook het publiek bereikte. Na elk deel werd het applaus warmer en enthousiaster, tot het einde uitmondde in een dankbare ovatie.
Wat deze matinee zo bijzonder maakte, was niet alleen de technische beheersing, maar vooral de bezieling waarmee Musica Gloria deze muziek vormgaf. Hun uitvoeringen getuigen van liefde voor het repertoire, aandacht voor detail en een diep inzicht in stijl en karakter. In het Hollands College werd dat opnieuw tastbaar. Dit was een late voormiddag waarin barokmuziek klonk als levende kunst, direct en overtuigend, en waarin publiek en uitvoerders elkaar zichtbaar vonden in een gedeelde muzikale ervaring.
