Joseph Haydn: Die Jahreszeiten, Hob XXI:3

Joseph Haydns late oratorium De jaargetijden (1801) stond lange tijd op de tweede plaats na De schepping uit 1798, niet alleen wat betreft het tijdstip van compositie, maar ook wat betreft de kritische en publieke waardering. 

Dit was echter niet te wijten aan Haydns muziek, maar veeleer was men kort na de première al in opspraak gekomen over de tekst van Gottfried van Swieten (zelfs Haydn zou niet altijd gelukkig zijn geweest met het origineel) en over het onderwerp, dat te wereldlijk werd geacht, waardoor het werk te veel op een populair singspiel zou zijn gaan lijken in plaats van op een groot oratorium. Vandaag de dag wordt dit in een meer gedifferentieerd licht gezien, want De Jaargetijden en De Schepping zijn elk meesterwerken van het oratoriumgenre in de late Weense klassieke periode en hebben een nauwe spirituele band met elkaar terwijl De Schepping de wording van de wereld voorstelt volgens het Boek Genesis, gaat De Jaargetijden over het bestaan ervan en het cyclische worden en vergaan van de natuur in de loop van het jaar. 

Met zijn levendige beschrijvingen van de natuur is deze muzikale reis door het jaar een van de belangrijkste klankcreaties van de componist. In zijn ingenieuze late werk grijpt Haydn vaak terug op formele elementen uit de Schepping, maar zet die op een onafhankelijke en verfrissend creatieve manier voort. Naast de rijkdom van de muzikale inspiratie is er een opmerkelijke verscheidenheid van muzikale vorm, die de luisteraar een hoge mate van afwisseling biedt. 

Onder leiding van Marcus Creed volgt deze opname met het Orpheus Vokalensemble,de  gerenommeerde solisten (Ilse Eerens, sopraan; Werner Güra, tenor en André Morsch, bas) alsook het uitstekende orkest Concerto Köln de nieuwe kritische uitgave van het werk van Carus-Verlag.

Gerelateerde Artikelen

Krijg elke donderdag een overzicht in je mailbox van alle artikelen die geplaatst zijn op Klassiek Centraal. Schrijf je snel in: