Het is een keer wat anders, zeven dagen achter elkaar als klassieke accordeonist op popconcerten spelen in de Royal Albert Hall in Londen. Het is aleen ervaring op zich, voor in totaal 35.000 toehoorders die voor hevige pop en rock komen, klassieke en licht populaire werken op accordeon te spelen in zo’n zee van een zaal voor een gillend en juichend publiek? Zeven dagen achter elkaar nog wel, meteen een wereldrecord voor op zijn minst de accordeon sinds het instrument is uitgevonden.
Het was de van Bosnische afkomst Nederlandse accordeonist Nihad Hrustanbegović die het letterlijk en figuurlijk klaarspeelde en daarmee de accordeon in het algemeen en de klassieke accordeon in het bijzonder een zeer ruime bekendheid gaf. Niet alleen was het publiek door het dolle heen, ook de internationale pers schreef een reeks lovende opmerkingen. Die pers was echt niet afgekomen op die accordeon, laten we eerlijk zijn. Hun magneet voor de pers en het publiek was niemand minder dan de popartiest Robert Smith die via via en toevalligheden (en enkele recensies verschenen op Classique Central) het contact legde en het wel zag zitten om die klassieke accordeon als voorprogramma voor zijn jaarlijkse reeks benefietconcerten in het raam van de Teenage Cancer Trust, een Britse organisatie die zich bekommert over het onderzoek naar kanker bij kinderen en het bijstaan van de jongeren en hun families. Altijd nobel en zeer te waarderen dat er belangrijke ondersteunende en moed gevende acties zijn voor zij die al veel te jong het gevecht met kanker moeten aangaan.
Van Vivaldi tot The Cure
Het moet gezegd, Hrustanbegović tekende ook wat buiten de klassieke lijnen, met alle begrip voor het publiek dat niet vertrouwd is met zowel het instrument op zich als met het grote klassieke repertoire, al dan niet bewerkt voor accordeon. Als de Britse recensenten die gespecialiseerd zijn in popmuziek geraakt worden en dat eerlijk in hun verslaggeving weergeven, dat betekent dat wat! Lees even deze alleszeggende korte samenvatting mee: “De toon van de avond werd gezet door accordeonist Nihad Hrustanbegović, wiens zwevende tonen zowel griezelig als prachtig waren, moeiteloos bewegend van spookachtige melancholie naar intense lichtheid.”
De enthousiaste woorden van de musicus zijn dan ook logisch en wij sluiten dit korte artikel er graag mee af: “En ja, ik heb het gedaan! Zeven avonden achter elkaar met de klassieke accordeon, elke avond ongeveer een uur spelend op het hoofdpodium van de Royal Albert Hall! Ik ben blij dat ik een bijdrage heb kunnen leveren aan de wereld van jongeren, aan hun betere toekomst”, aldus Hrustanbegović na het slotconcert.
