Rijke bloemstukken op het podium, uitgebreide presentatie, bekende en onbekende werken door een 18-tal leerlingen, een breed uitgesmeerde receptie: een resem ingrediënten die samen een hoogstaand kwaliteitsproduct afleveren dat noch in eigen land noch in de omliggende landen een gelijke heeft. Het is een soort luxe dit te mogen en kunnen mee beleven, als een soort familielid. Want ja, deze school is als het ware een familie: de kinderen zijn de studenten, de ouders de lesgevers, (suiker)nonkels en (suiker)tantes het publiek. Sinds kort staat de school zelfs onder de bescherming van koningin Mathilde.
De 18 jonge solisten bespreken, is onbegonnen werk. We pikken er, zoals in vorige recensies, enkele leerlingen uit. Weet dat ze het stuk dat ze ten gehore brachten, voor het eerst werd ingestudeerd een vijftal weken geleden, zeg vanaf de tweede week van dit schooljaar. Het is gedurfd om dan al zo’n jonge musici, die ook nog school lopen in een zwaar programma los van de muziek, zo snel al iets solo op het podium te laten brengen voor een volgelopen zaal. Vol zit de zaal altijd. In die iets meer dan zeven jaar dat het instituut bestaat, werd een trouw publiek opgebouwd. Het is haast niet mogelijk voor anderen om nog een zitje te bemachtigen op de concerten.
Laten we beginnen met de Zuid-Koreaanse Chaewon Kim (16) die de Spaanse Dans nr. 1 uit de opera La Vida Breve van Manuel de Falla (1876-1946) in een bewerking van Marcel Grandjany (1891-1975) speelde op harp. Een zeer zuiver spel, fris en tegelijk warm, gebonden, zingend in volle lijnen en sprankelend op een wijze alsof het de zoveelste keer was dat ze dit repertoirestuk speelde. Het ontroerde. Daarna klonk de viool... Op een technisch zeer sterke wijze musiceerde de Belgisch-Poolse 17-jarige Antyoni Jarosz het eerste deel uit het vioolconcerto van Jules Conus (1869-1942) dat zeer soepel en jeugdig klonk, al was het een werk van de jonge violist zelf.
Pianist Liam Nassereddine uit Nederland (15) is geen onbekende meer voor de Nederlandse klassieke muziekwereld waar hij onder meer op sleeptouw is genomen door de winnaar van de Koningin Elisabeth Wedstrijd piano 2025 Nikola Meeuwsen. Het zegt veel. Hij speelde op adembenemende wijze het derde deel uit Beethovens Appassionata. Deze flamboyante kerel met deugnietachtige blik is een waar ‘podiumbeest’ die een metamorfose ondergaat eens de eerste noot weerklinkt, precies zoals bij zowat alle grootsten der groten. Een ander schitterend pianist is de nu 17-jarige Argentijn Joaquin Garcia, een eerder bescheiden jongen die aan de piano de componist wordt die hij uitvoert, in dit geval Chopin met het tweede deel uit zijn tweede pianoconcerto. Zowel de finesses als de donkere kleuren komen onder zijn handen ten volle tot hun recht.
Op de cello was het een landgenote, Angelina de Nigris (15) die een sonatine van Zoltán Kodály (1882-1967) speelde. Ze is niet alleen virtuoos al zeer gevormd, haar muzikale rijpheid komt sterk tot uiting met een vol begrip voor dit werk. Op de altviool, dat andere volle strijkinstrument, liet Diana Garcia (14) uit Spanje het publiek kennis maken met het eerste deel uit het concerto van York Bowen (1884-1961). Een zeer goede keuze om zo’n knap werk van een vergeten componist op het programma te zetten. Zo leert niet alleen de jonge solist, maar het publiek wat anders kennen dan de ‘doorsnee’ stukken die altijd opnieuw uitgevoerd worden. En als dat dan nog gedaan wordt door een talent van hoog niveau, wordt iedereen er nog beter van.
De publieksharten werden het meest veroverd door de 12-jarige Luciano Petik. Alleen al de wijze waarop hij zelfzeker, als een volwassen solist die de klappen van de zweep door en door kent, op het podium komt en zijn instrument onder de kin knelt. Alhoewel, knelt? Hij houdt zijn viool sterk in de hand, zijn hoofd beweegt mee zoals zijn mimiek, hier op de noten van Fritz Kreisler (1875-1962) zijn preludium en allegro in de stijl van Gaetano Pugnani (1731–1798). Een zeer sterke compositie vol virtuositeit en muzikale verborgen hoekjes die alleen een rasmuzikant weet te ontwaren en te vertolken. Dat doet deze straffe jonge puber als geen ander. Vergeet zijn en al de andere namen niet, het zijn stuk voor stuk jonge mensen met toekomst die vele jaren de podia zullen beheersen, elk op hun wijze.
Een extra woordje verdienen de pianobegeleiders die zich onopvallend opstellen, musicerend net als deze jeugd die ze begeleiden, op het hoogste niveau. Een applaus voor Karine Sélo, Sofia Raychenko en Nargiz Aliyeva.
Wie er niet bij kon zijn, kan het hele concert herbeluisteren via het YouTubekanaal van de school
Noteer alvast het volgende concert op 16 december 2026, in de (moeilijk bereikbare) Musica Mundi School in Waterloo. Best ruim op voorhand kaarten bestellen. De avond zelf afkomen is, zeker met het kerstconcert, niet mogelijk. Kijk op de website van de school en volg de concertagenda op onze website.