Het is voorbij, de mooiste muziek in de mooiste stad. In Brugge natuurlijk. Voor de 13e keer een volksfeest voor klassieke muziek, niet alleen in het Concertgebouw maar ook in de hele stad. En altijd dat geweldige begin met die geweldige componist, voor al wie "Zot is van Bach”. Gewone amateurs en professionelen maken en beleven samen zijn "Weinachtsoratorium". Met iemand die er al van in het prille begin bij was, geboren en getogen Bruggeling Bart Naessens. Maar vooraf nog die must van die muzikale hoogdag: onder zijn aansporingen de koralen van het werk repeteren met het enthousiast publiek in de concertzaal. Het zijn eigenlijk makkelijke meezingers zegt Naessens: “Veel van de barokmuziek was gebruiksmuziek, zeker die koralen. Het zijn eenvoudige composities, je vloeit er als vanzelf in. Zo zijn ze ook gecomponeerd, het moest een bevestiging zijn van wat de kerkgangers in een preek of in een voorafgaande aria gehoord hadden, makkelijk op te pikken, in de volkstaal, zo zijn ze opgebouwd.” En dan start dat kippenvel moment, met die pauken, die trompetten, en vooral ook die tekst: "Juich en jubel, veer recht en prijs de dag….”, met Bach én Bart Naessens als koor- en orkestleider van zijn Bachplus ensemble.
Toch bleek die dag ook treurig want het was de laatste keer "Iedereen klassiek”. De commentaren waren vaak “Doodjammer, Hoe spijtig, Elk jaar kwamen we, Het was een happening, Zo gezellig, zoveel volk in ’t stad, Dat zou moeten blijven, We willen gerust wel wat meer betalen om het te laten doorgaan.” Ook voor Bart Naessens doet het pijn aan het hart: “Het is natuurlijk een plezier om met al die mensen te kunnen musiceren en deze hoogdag van de klassieke muziek te mogen meemaken, met zoveel projecten en initiatieven, hier en in ’t stad. En ja het is jammer dat iets dat fantastisch is en zoveel mensen op de been brengt stopt maar het is ook een filosofie om te stoppen op een hoogtepunt dan te moeten wachten tot iets dat niet meer aanslaat.”
Maar bij eind van dit Bachconcert kwam na de mist weer zon tevoorschijn en trok een pak volk naar een andere plek, naar de Sint-Salvatorskathedraal een eind verderop. Daar stond al een lange driedubbele rij aan te schuiven voor de ingang. Zoveel volk komt er ’s zondags niet naar de mis…. Het was dan ook voor een uitzonderlijk concert. Het Vlaams Radiokoor bracht er onder leiding van de componist Eric Whitacre zijn “Sacred Veil”, over de sluier die het leven scheidt van de dood. Hij schreef dat op een gedicht van zijn beste vriend Charles Silvestri die het ziekteproces, de pijn, de aftakeling en het heengaan van zijn vrouw beschrijft. Met zoveel vreugde vertrokken we van het Concertgebouw om in de Sint-Salvatorskathedraal geconfronteerd te worden met zoveel verdriet. Een op zijn minst pakkend requiem. Dat gedicht lezen met de tekst in de hand en de toonzetting ervan beluisteren door koor, pianist en cellist was een aangrijpende gebeurtenis, dit toondichten van een heel intiem verhaal zo zuiver en intens gebracht, en dat aan de vooravond van Allerheiligen. Gewoon indrukwekkend.
Je kan op zo’n” Iedereen klassiek” niet alles en iedereen meepikken. Terug dus naar het Concertgebouw waar we in de hall – “Iedereen piano!”- een 11-jarige Nina Monteyne, bezeten van muziek, spontaan op de “Play me, I’m yours” buffetpiano zagen spelen. En in de kamermuziekzaal hoorden we het Carousel Clarinet Trio topstukken voor dat instrument spelen van o.a. Brahms en Schumann. Het slotconcert was er voor Brussels Philharmonic met de ouverture uit Mozarts Nozze di Figaro, een teder brokje Ravel met “Pavane pour une infante défunte”, Roemeense dansen van Bartok en, kers op de taart, de winnaar van de eerste Elisabeth cello-wedstrijd, Victor Julien-Laferrière met het celloconcerto van Schumann. Dat deed hij natuurlijk perfect, zoals we dat van een Koningin Elisabethwedstrijd laureaat gewoon zijn.
Spetterend einde van deze laatste “Iedereen klassiek” dag. Maar vergeet niet dat er elke ochtend een “Iedereen klassiek” programma te beluisteren valt op die onvolprezen Klara-zender. En zoals Bart Naessens me nog vertelde: “Ik ben ervan overtuigd dat een inventieve en creatieve zender als Klara nu al bezig is met de toekomst.” Misschien met een dag vol klassieke muziek in een andere formule, met veel ‘mooie muziek’ in een andere ‘mooie stad’.
Wie: Bachplus met Bart Naessens, Brussels Philharmonic met dirigent Sascha Goetzel en cellist Victor Julien-Laferrière, ook nog het Carousel Trio, Vlaams Radiokoor met componist Eric Whitacre, en nog tal van andere muzikanten.
Waar: in het Concertgebouw Brugge en op verschillende andere locaties in de binnenstad.