Hertog Blauwbaards burcht

Katrien Baerts is Judith en Thomas Bauer is Blauwbaard in deze uitvoering voor ensemble van Béla Bartók’s enige opera.

De burcht van Hertog Blauwbaard is een van de meest gebalde en indringende opera’s van de vroege 20e eeuw. Béla Bartók en zijn librettist zijn er wonderlijk in geslaagd om de afgronden van de menselijke ziel in kaart te brengen, in een muziektheaterstuk dat fascineert en beklemt van de eerste tot de laatste noot.

Siebe Thijs, rising star onder de Vlaamse componisten, maakte van dit meesterwerk een versie voor vijftien muzikanten, die er een haast onrustwekkende intimiteit aan verleent. Die wordt nog versterkt door de unheimliche videobeelden die Lise Bruyneel speciaal voor deze voorstelling maakte in de catacomben van het Brusselse justitiepaleis.

De burcht van hertog Blauwbaard heeft geen ramen, de muren huilen. Het gebouw zucht, ademt en kreunt als een levend lichaam. Judith is niets meer dan de stem van Blauwbaards gewonde onderbewustzijn. Of die van Béla Bartók?

Bartók componeerde zijn enige opera in 1911 op een Hongaars libretto van Béla Balázs. Het resultaat was veel donkerder en gespletener dan het originele sprookje van Charles Perrault.

Voortbouwend op een lange traditie van verfilmde versies van deze opera presenteert deze productie een muzikale bewerking voor ensemble van Siebe Thijs, met een videoperformance van Lise Bruyneel. We volgen Judith live terwijl ze ronddwaalt in de burcht, ervaren haar omzwervingen op de trappen, haar angsten, haar aarzelingen, haar vastberadenheid. We ontdekken samen met haar het enigma van de gesloten deuren en ontdekken onverwachte werelden in helle kleuren, vooraleer terug te keren naar eindeloze gangen. De zucht, het weeklagen, is een steeds terugkerend motief in Bartóks opera.

Op vraag van Oxalys schreef componist-arrangeur Siebe Thijs een korte pre-ouverture, een kamermuzikale pendant, waarin hij het zuchtmotief analyseert en in een conceptuele context plaatst.