Massenets Werther is een van die meesterwerken die ten tijde van de creatie werden afgewezen of gemeden. De partituur, opgesteld in de jaren 1880, werd afgewezen door de directeur van de Opéra-Comique en moest genoegen nemen met een Duitse première ver weg van Parijs voordat het uiteindelijk in 1893 in Parijs te horen was. Geleidelijk vestigde het zich als een van de meest persoonlijke werken van de componist, waarin hij zich zowel een fijn colorist toonde als een meester in de kunst van het “motif de rappel”. In zijn bewerking van Goethes roman plaatsten Massenet en zijn librettisten het personage van Charlotte sterker op de voorgrond, waardoor de strijd tussen plicht en passie centraal kwam te staan in het verhaal. De rol van Werther, oorspronkelijk bedoeld voor een tenor, werd met toestemming van de componist ook gezongen door de bariton Mattia Battistini. Deze versie geeft het werk een melancholische kleur die ideaal is om het suïcidale temperament van de held uit te beelden, mits de zanger de voix mixte vaardig gebruikt. Tassis Christoyannis volgt deze aanpak voorbeeldig en contrasteert met Véronique Gens’ gereserveerde maar ontroerende Charlotte. Beide zangers geven de tekst de hoofdrol die het verdient in de Franse operatraditie.