De Opéra Royal de Wallonie zet het seizoen in met een fascinerende enscenering van Verdi’s opera, Macbeth. Al behoort Macbeth nog tot de vroege werken van Verdi, de dramatische beknoptheid en muzikale kracht van zijn oeuvre zijn er volop in terug te vinden.
Regisseur Stefano Poda slaagt er in zijn productie bijzonder goed in de machinatie van de drang naar macht uit te buiten. De scenografie beklemtoont van bij de eerste scène hoe beangstigend machtswellust werkt. Het eenheidsdecor dat de scène volledig inpalmt, bestaat uit verkrampte en mismaakte lichamen, opeengestapeld als een lijkenhuis. De gothic akelige sfeer is nog versterkt door de zwarte kostuums. Poda beklemtoont de rol van de heksen als de motor van het drama en hun optreden in de beginscène is dan ook bijzonder spectaculair. De heksen kruipen, hangen, sluipen over de scène. Een magisch beeld als theatraal hoogstandje. Ook hun optreden in het derde bedrijf is choreografisch knap uitgewerkt en maakt de scène waarin de geest van Macbeth beheerst wordt door verschijningen hallucinant. Hallucinant is misschien wel het beste adjectief om deze enscenering te omschrijven. Ook voor de bizarre passage van het “woud van Birnam” dat volgens het libretto in beweging komt, heeft Stefano Poda een inventieve vondst, met de rode stokken, als bomen of wapens.
Giampaolo Bisanti: grandioos
Behalve de heksen is Lady Macbeth de tweede motor in Verdi’s opera over de drang naar macht. Ook voor haar is de regie van Poda exact uitgewerkt. De koelbloedigheid waarmee Lady Macbeth de scène beheerst, zowel bij de moord op Duncan als in de banketscène maakt haar tot de echte protagonist van de voorstelling. In haar slaapwandelscène in het laatste bedrijf, waar de ambitie van Lady Macbeth plaats maakt voor ontreddering, met haar tweede grote aria Una macchia è qui tuttora heeft Ewa Plonka absoluut haar moment van triomf als vertolkster. Ze zingt deze aria ijzingwekkend knap, “hard, gesmoord en donker”, zoals Verdi het gewenst heeft voor Lady Macbeth. De biografie van bariton Luca Micheletti stelt hoge verwachtingen aan zijn vertolking van Macbeth en hij lost die ook overtuigend in. Zijn krachtige en toch warme stem gaat samen met een perfecte inleving. De grootste lof gaat naar dirigent Giampaolo Bisanti. Hij heeft zijn orkest tot een bewonderenswaardige hoogte getild in deze toch wel veeleisende partituur. Zowel de geheimzinnige sfeer van de heksentaferelen als de emotionele impact van elke passage krijgt de juiste nuance in ritme en dynamiek. Angst en ontreddering laat hij uit de instrumenten klinken, hij houdt de spanning continu scherp en het resultaat is de perfecte uitdrukking van de consequente tragiek van Verdi’s opera. Schitterend.