In 1731 publiceerde Abbé Prévost (1697 – 1763) het controversiële laatste deel van de Mémoires et aventures d’un home de qualité onder de titel L’histoire du chevalier des Grieux et de Manon Lescaut. Deze verhaalstof inspireerde niet minder dan drie wereldberoemde opera’s (alsook, gemoderniseerd, de eenakter Boulevard Solitude van H.W. Henze uit 1952). Eerst komt Manon Lescaut van Daniel François Esprit Auber (1782 – 1871) uit 1856, die in Luik opgevoerd werd in 2016 en vervolgens Manon (1884) van Jules Massenet (1842 – 1912) eveneens uitgevoerd in Luik in 2014. Het laatste deel van de cyclus, Manon Lescaut (1893) van Giacomo Puccini (1858 – 1924) ging nu in première in de Opéra Royal de Wallonie.

Het was een gewaagde onderneming van Puccini om deze opera te schrijven nadat Massenet een meesterwerk gecreëerd had. Ondanks de verwikkelingen met het libretto, dat gered werd door Giuseppe Giacosa en Luigi Illica, en dank zij de meesterlijke compositie werd dit zijn eerste grote (wereld)succes. Hoogtepunten zijn meer dan voldoende aanwezig: duetten, aria’s, de rol van het orkest en koorpassages, zodat iedereen zich kan bewijzen.

Eerste bedrijf: Amiens. Uit de postkoets die aankomt stappen Manon, haar broer Lescaut en de oude, maar rijke thesaurier-generaal Geronte de Ravoir. Deze laatste heeft een groot oog op Manon en wil haar verhinderen naar het klooster te vertrekken. Maar ook de aldaar aanwezige student, de cavalier Des Grieux wordt direct verliefd op de bevallige verschijning. Met een list weet hij met Manon te vluchten en de ontstemde Geronte bijft achter.

Tweede bedrijf: het paleis van Geronte in Parijs. Manon is gezwicht voor zijn rijkdom en ze woont nu bij Geronte in. Ze verveelt zich bij deze senior en wil haar grote liefde Des Grieux terug. Hiervoor zorgt haar broer. De geliefden ontmoeten elkaar, maar Manon wil als luxevrouw haar juwelen niet achterlaten wanneer ze met Des Grieux op het punt staat te verdwijnen. Soldaten arresteren haar omdat Geronte bestolen werd.

Na het bekende intermezzo komt het derde bedrijf: de haven van Le Havre. Manon en andere veroordeelden zullen naar Louisiana gedeporteerd worden en Des Grieux smeekt om mee te mogen varen. Uit mededogen stemt de kapitein hiermee in.

Vierde bedrijf: een woestijnlandschap nabij New Orléans. De geliefden zijn weerom op de vlucht. We dienen te weten dat Des Grieux In New Orléans immers een duel uitvocht. De rivaal werd echter niet gedood, zoals hij dacht. Bij de aanvang van het vierde bedrijf zijn beiden uitgemergeld en hij gaat op zoek naar water, maar tevergeefs. Na een liefdesbekentenis sterft Manon en we kunnen vermoeden dat hij later ook haar lot zal delen.

Om te beginnen: de enscenering. Deze werd geconcipieerd door Stefano Mazzonis di Pralafera (artistiek directeur en directeur-generaal) en is hetgeen wat een echte Pucciniliefhebber wil en zoals de componist het ook gewild zou hebben. Een welgemeend proficiat. De hoofdrolspelers Anna Pirozzi (Manon) en Marcello Giordani (Des Grieux) zien we voor het eerst op de Luikse scène. Als lyrische sopraan evolueerde naar meer dramatische rollen en ze voelt zich heel goed thuis in de wereld van Verdi en Puccini. We genoten echt van haar acteerprestatie en de dramatische evolutie die ze van de eerste tot de vierde akte doorleefde. Een schitterende vocale prestatie, waarbij ze soms in de hoogte enige moeilijkheid ondervond, maar dat is slechts een detail. Hetzelfde kan geschreven worden over Marcello Giordani (Des Grieux). Ook hem willen we weerzien in Luik, en we hoorden hem reeds in de schitterende opname van Verdi’s Jérusalem. Op vocaal vlak vindt hij perfect de dramatische toon. Beiden blinken uit in de diverse karakteraria’s en beklijvende duetten. De ontdekking van deze avond was Ionut Pascu uit Boekarest. Zonder meer een schitterende uitvoering van Lescaut. Een prachtige stem en uiterst aangenaam acteerwerk. Ook Marcel Vanaud leefde zich vocaal en toneeltechnisch helemaal in in de rol van Geronte. Daarenboven zorgden de fijn gepresenteerde kleinere rollen en het koor onder de soliede leiding van Pierre Iodice voor vurig schouwspel. Met een vaste hand dirigeerde de nieuwe chef principal, Speranza Scappucci het orkest waarbij de correcte lyrische en dramatische accenten heel genuanceerd te horen waren. In zijn geheel was deze avond een instrumentaal en vocaal genot en het was een aangenaam gevoelen dit te kunnen projecteren op de fraaie decors en enscenering.


  • WAT: Manon Lescaut
  • WIE: Giacomo Puccini (componist); Anna Pirozzi, Marcello Giordani, Ionut Pascu, Marcel Vannaud; koor en orkest van de Opéra Royal de Wallonie, Liège o.l.v. resp. Pierre Iodice en Speranza Scappucci; Stefano Mazzonis di Pralafera (enscenering)
  • WAAR: Liège, Opéra Royal de Wallonie
  • WANNEER: Van 19 tot 30 september 2017
  • Foto: © Lorraine Wauters, Opéra Royal de Wallonie, Liège