De Antwerpse Singel zette donderdag laatstleden de Noorse pianist Leif Ove Andsnes op het programma. De blauwe zaal bleek volledig uitverkocht. Onder de aanwezigen waren trouwens zelf heel wat pianisten, allen geboeid door het minutieuze vingerwerk van deze bijzondere muzikant.

Het concert was onderdeel van zijn Europese tour. Bijna iedere dag speelt Andsnes in een andere metropool. Een gejaagd leven brengt gejaagde muziek mee zou u denken. De praktijk toonde het publiek echter een pianistieke meester in de zenkunst.

Het concert vatte aan met zes miniaturen van de Finse componist Jean Sibelius (1865-1957). Voor wie Andsnes nog nooit aan het werk hoorde moet dit aanvankelijk nogal zeer gecontroleerd zijn overgekomen. Maar laat u niet misleiden. Het gaat hem bij deze pianist over exactheid die tot ontroering leidt, omdat het helemaal niet om wiskundige exactheid gaat, maar om berekend toucher in functie van het emotioneel pallet van de compositie. Vergelijk het gerust met de honderd woorden die een eskimo heeft voor sneeuw. Ieder van deze woorden – in dit geval tonen – kent een plaats en vertegenwoordigt een intensiteit. Toucher en pedaal werden dan ook totaal op mekaar afgestemd, maar alles binnen een zeer natuurlijk kader. Alles viel correct in zijn plooi.

Het tweede stuk van de avond was een hedendaagse compositie van Jörg Widmann (*1973), Idyll und abgrund. Sechs Schubert-Reminiszenzen für Klavier (2009). Het draait er bij de werken van deze componist om het belang van (muzikale) geschiedenis voor onze hedendaagse muziekbeleving weer te geven. Hij neemt daarbij elementen van oudere componisten – zoals in dit geval Schubert – en verplaatst deze binnen een hedendaagse context. Hij durft daarbij ook dissonant gaan. Wel steeds binnen een afgebakend terrein. Terwijl de ene hand wat herkenbaars uit het verleden speelt, gaat de andere hand hier hedendaags mee in dialoog. Dit tot een goed einde brengen, vergt uiterste rust, concentratie en nogmaals exactheid; dingen die Andsnes probleemloos aanvoelde en uitvoerde.

Het bijzonderste stuk binnen dit concert, was tegen alle persoonlijke verwachtingen in de interpretatie van twee stukken van Franz Schubert (1797-1828) – Drei Klavierstücke, D946 en de Sonate nr. 17 in d, Opus 31 nr2 – Sturm – van Ludwig van Beethoven (1770-1827). De honderd namen voor sneeuw in het achterhoofd aan nuanceringen, maakten van de luisterervaring iets zeer diepgaands en emotioneels. Er werd lyriek gecreëerd zonder streken en explosie. Net die exacte dosering zorgde voor verwondering door het pure karakter waarmee de composities eer werd aangedaan.

Het concert werd afgesloten met  een Nocturne en een Ballade van Frédéric Chopin (1810-1849), gevolgd door een bisnummer – eveneens van Chopin. Dit inschatten werd een zeer persoonlijke zaak. Hou je nu van het exacte of wil je meegesleept worden, moeilijke vraag. Een prachtige vertolking zonder twijfel. Maar toch bleef uw recensent even gevangen in het Schubert-Beethoven moment. De fans vergeven het me vast.


  • WIE: Leif Over Andsnes
  • WAT: Concert in de Singel
  • WANNEER: 30 november 2017
  • Foto: m.t.