Er heerst een rare teneur, al tientallen jaren in Vlaanderen meer dan in Wallonië, maar toch ook daar, zijn ze in het bedje wat ziek waar ook Nederland problemen heeft: eigen musici, zowel componisten als uitvoerders uit het verleden en het heden, komen nog té weinig aan bod. Met ‘Van bij ons’ gaan we een poging ondernemen daar wat aan te doen. We bieden u alvast een bredere greep uit het aanbod om van start te gaan.

**** SUM – Lies Colman & Luis Andrade

Pianiste Lies Colman nam samen met cellist Luis Andrade een Russisch geïnspireerde cd op met een amper gekend repertoire voor cello en piano. Er is gekozen voor een harmonische samenstelling als ‘rode draad’ doorheen het tijdsverloop en de verbondenheid in cultuur. Van een intelligente en muzikaal verantwoorde programmakeuze houden we.

Alexander Borodin (1833-1887) kennen we voornamelijk van één werk, In de Steppen van Midden-Azië. Eindelijk krijgen we eens wat anders te horen dat niet voor zijn beroemde werk moet onderdoen. Het is uiteraard anders, maar hij overtuigt even sterk met zijn Sonate voor cello en piano. Nog onbekender is ‘Sum’ van de al even te weinig gekende Mykola Lysenko (1842-1912). Het werk verleent ook de titel aan de CD. En kende u Victor Kossenko (1896-1938)? Zoniet heeft u nog een reden om deze geslaagde opname in huis te halen en te genieten van zijn sonate voor cello en piano opus 10.

Naast het ontdekken van amper gekend repertoire op zich, is het tevens meer dan gewoon eventjes aangenaam om de beide musici aan het werk te horen. We mogen het label BouArt dankbaar zijn voor deze realisatie. Hét minpunt, dat we al te veel en meer en meer moeten ondergaan bij grote en kleine uitgevers: geen Nederlandse tekst in het boekje. Los daarvan, BouArt is, zoals ze zelf zeggen, “A small label for great music”. Dit is geen eigen lof, het is gewoon de waarheid en ja, ik sluit me graag bij hun eigen woorden aan.

  • WAT: SUM, sonnates voor cello en piano van Borodin, Lysenko en Kossenko
  • WIE: Lies Colman (piano) en Luis Andrade (cello)
  • UITGAVE: BouArt, een jong label in België

Hohler Fels met Karin de Fleyt

“Oei”, zult u misschien denken, “geen sterren bij deze recensie?”. En ja, zo is dat, maar dat is niet omdat ondergetekende de opname niet voldoende inschat. Het is zo omdat uw dienaar totaal onvoldoende met het repertoire vertrouwd is, dat hij het al wél aandurft een recensie te schrijven, maar ze nog geen quotatie kan geven. Eerlijk is eerlijk en ik dank eenieder voor het begrip.

Fluittiste Karin de Fleyt speelde nog dwarsfluit op het feest 10 Jaar Klassiek Centraal: Adana, de vierde Raga van Wim Henderickx speciaal gecomponeerd voor dit bijzondere feest. Toen al kon het publiek de muzikale sterkte van, onder meer, Karin de Fleyt horen. Dat kan je ook op deze CD en niet alleen zij staat er met overtuiging. Samen met Peter Merckx (bas en altklarinet), Jakob Fichert (piano) en het RNCM Wind Orchestra onder leiding van Mark Heron gaat ze voluit in werken van Rold Gehjhaar (1943) met Grand Unified Theory of Everithing; Christopher Fox (1955) met stone.wind.rain.sun en Paul Goodey (1965) die het grootste aandeel op deze opname voor rekening neemt met Hohler Fels – Concerto. Een werk in drie delen: Venus-Wild Hore, Water Bird en Lowenmensch.

Het is leren luisteren, ontdekken, waarnemen, nadenken, trachten aan te voelen en dit desnoods te herhalen om in deze nieuwe muziek mee te stappen. Wees niet bevreesd, want misschien wel te dikwijls is de meerderheid der muziekliefhebbers te afstandelijk (wie zegt/schrijft het?…) voor muziek als deze.

  • WAT: Hohler Fels
  • WIE: Karin de Fleyt, Peter Merckx, Jakob Fichert, RNCM Wind Orchestra, Mark Heron
  • UITGAVE: Métier – msv 28555

**** Confluence met Ronald Moelker en Niels Bijl

He, kan dat wel? Barokmuziek op saxofoon en dan nog samen met blokfluit? Als je denkt van niet, verander dan maar meteen van gedacht. En als je dat niet spontaan doet na het lezen van deze recensie, dan doe je het wel na het beluisteren van de CD.

Welja, ook ik twijfel altijd weer bij dergelijke ‘experimenten’. Wie me beter kent, weet dat ik nogal artistiek ‘conservatief’ ben. Ieder heeft zo zijn kleine (muzikale) kantjes. Blokfluit en barok, dat zag ik zitten, maar die saxofoon erbij? Laat ik al maar meteen toegeven dat het zogenaamde ‘experiment’ het experimenteren op alle vlakken is overstegen. We beluisteren hier pure barok en zelfs middeleeuwse muziek met een hedendaags werkje er tussenin dat totaal niet misplaats staat. Dat is ook een kunde op zich.

Johann Sebastian Bach is ruim aanwezig, een duo van het Engelse Baldwin Manuscript uit 1600, een werk uit de eveneens Engelse Robertsbridge Codex (14de eeuw), een greep uit het werk van Georg Philip Telemann en uit 2013 een compositie van Ronald Moelker sieren verder deze heel rustgevende CD.

Het is echt deugddoend om naar deze opname te luisteren. Zeker als je boordevol spanningen van de drukte van elke dag zit, kan deze fijngevoelige muziek. Twee totaal verschillende instrumenten die in al even totaal verschillende periodes thuishoren vonden elkaar. Hoe? Dat lees je wel in het tekstboekje …

  • WAT: Confluence
  • WIE: Niels Bijl (saxofoon), Ronald Moelker (blokfluit)
  • UITGAVE: Aliud, ACD BA 091-2

***** ‘Letter From Home for Brass Quintet’

Als ik dan toch aan het bekennen ben van dit en van dat (zie de recensies hierboven), welaan, dan moet ik toegeven dat Klassiek Centraal té weinig aandacht geeft aan brassband. Dat maken we een beetje goed met de CD die we eerder uit gezonde nieuwsgierigheid zomaar beluisterden. Na de eerste minuut veranderde het ‘zomaar’ in: “Dit moet ik recenseren”.

Muziek voor brassband, we denken te snel dat het maar lichte ontspanningsmuziek is als opvolger van de stilaan verdwijnende harmonieën die op zondag door de straten van steden en dorpen trokken. Dàt, beste lezers, is misschien ten dele wel waar, maar het is zoveel meer. Eerder al mocht ik dat vaststellen en potdorie, toch geraak ik niet echt in die wereld verzeild. De macht der gewoonte sleept me nu eenmaal naar de concertzalen en de ‘klassieke CD’.

De Marine Band of the Royal Netherlands Navy is een professionele blaaskapel waar topmusici lid van zijn. We vernamen dat er al snel op individuele musici wordt beroep gedaan door de grote Nederlandse symfonische orkesten in geval van ‘nood’. Luister naar deze CD en je weet waarom dit kan, mag, moet. Er wordt wel anders gemusiceerd als door de Koninklijke Muziekkapel van de Gidsen, de Belgische tegenhanger die ook internationale naam en faam geniet. Mag ik stellen dat de Nederlanders meer berekend spelen? Absolute perfectie, zuiverheid, netheid, klankharmonie en eenheid zijn de superlatieven die hier op hun plaats staan. Het programma van deze CD is zeer verteerbaar en biedt voor elk wat wils. Het is, zeg maar, een visitekaartje voor de Marine Band of the Royal Netherlands Navy. De afwisseling aan stijlaanbod is berekend sterk en stoort totaal niet, wel integendeel ook al zou je niet meteen Telemann verwachten in een zelfde programma als Bernstein. Of toch? Aan u om die vraag op te lossen, want ik ben zowat zeker dat je deze CD in huis wil halen. Spijt zal je er niet van hebben.

  • WAT: Letter From Home – Brass Quinteet and Percussion
  • WIE: Marine Band of the Royal Netherlands Navy
  • UITGAVE: Aliud – ACD BA 090-2

Pianoconcerto’s van Mozart door Marie & Veronica Kuijken en La Petite Bande

Altijd hadden we al een ‘boon’ voor La Petite Bande en het onvoorstelbaar baanbrekende werk dat door het ensemble en de familie Kuijken werd verzet. Hun wereldfaam hebben ze niet zomaar bekomen, net als de talloze bekroningen aller aard. Heel, heel boos waren we toen het ensemble van de subsidielijst werd geschrapt. Met de CD die Challenge Classics hier presenteert, stellen we ons echter vragen.

Helaas moet ik hard zijn voor La Petite Bande. Deze CD is een van de mindere die ze ooit op de markt brachten. Marie en Veronica Kuijken spelen op pianoforte de concero’s K. 413, K. 414 en K. 415 van Wolfgang Amadeus Mozart, Sigiswald Kuijken is de vioolsolo. Is dit nu Mozart? De beide pianistes slagen er niet in te overtuigen, te fraseren en blijven te vaag. De Mozartiaanse cosmetica komt te beperkt naar voor. Het orkest is in kleine bezetting en mist kleur. Nochtans is de grootte van een orkest niet bepalend voor de muzikale invulling. Wat is er aan de hand? Zijn de musici ontmoedigd en ondernemen ze nog pogingen om een doorstart te nemen? Op deze wijze weet ik echt niet meer of het zal lukken. Hoekig en snedig is de uitvoering. Het lijkt wel het afreageren van de begrijpelijke frustraties na het in de financiële ravijn storten door het geval Joke Schauvliege die Vlaanderen vijf jaar tergde met het ministerambt van cultuur niet in te vullen, maar wel de post te bezetten. Ach wat ben ik ontgoocheld en ja, misschien heb ik, ook wel wat gefrustreerd door die toestanden, anders geluisterd dan zou moeten, niet (meer) objectief? U mag me verbeteren beste lezers.

  • WAT: Wolfgang Amadeus Mozart, Piano Concertos K. 413, K. 414, K. 415
  • WIE: La Petite Bande, Marie Kuijken, Veronica Kuijken, Sigiswald Kuijken
  • UITGAVE: Challenge Classics – CC 72752