Nominatie Gouden Label – De titel van deze cd verwijst naar de openingsaria, een fragment uit Stella di Napoli van Giovanni Pacini. Maar de ster mag gerust ook naar de zangeres verwijzen: Joyce DiDonato heeft een stem die naar de sterrenhemel reikt.

Nominatie Gouden Label – De titel van deze cd verwijst naar de openingsaria, een fragment uit Stella di Napoli van Giovanni Pacini. Maar de ster mag gerust ook naar de zangeres verwijzen: Joyce DiDonato heeft een stem die naar de sterrenhemel reikt.

Terwijl haar Italiaanse collega Cecilia Bartoli de reis naar Sint-Petersburg maakt om daar laat achttiende-eeuwse virtuoze aria’s te ontginnen, zo duikt de Amerikaanse Joyce DiDonato diep in het Napolitaanse belcanto van de eerste helft van de negentiende eeuw.

Napels is op dat moment de bakermat voor vocale hoogstandjes. De impresario van het San Carlo-theater haalt alle belangrijke componisten van het moment naar zijn theater en zo krijgen we op de cd een mooie verzameling van minder bekende componisten (Michele Carafa, Carlo Valentini) en minder bekende fragmenten van beroemde componisten (Rossini, Bellini en Donizetti). Wie van belcanto houdt, ontdekt dat minder bekende passages niet moeten onderdoen voor de kaskrakers van het genre en dat een procedé dat succes heeft ook wel eens opnieuw toegepast wordt. Zo horen we op de cd het etherische effect van de glasharmonica in de aria uit Donizetti’s Elisabetta al castella di Kenilworth (1829) wat onmiddellijk doet denken aan de glasharmonica in de waanzinaria in Lucia di Lammermoor van zes jaar later (1835), trouwens ook een opera die in Napels gecreëerd is. Anderzijds: zes jaar voor Donizetti een opera wijdde aan de protagoniste van Walter Scott (The Bride of Lammermoor) was ze al een personage in Carafa’s Le nozze di Lammermoor, van wie DiDonato hier de vertwijfeling in elke lettergreep uitzingt.

Intense gevoelsuitdrukking

De keuze van Joyce DiDonato en dirigent Riccardo Minasi is heerlijk. Je tuimelt van ontroering in verbluffing. “Ik wil vooral emotie opwekken, ontroeren”, vertelde de zangeres me in een interview naar aanleiding van haar Drama Queens-cd (november 2012), en ze bevestigt dat met de nieuwe opname in elke aria. Haar stemcontrole is fenomenaal en elke emotionele wending krijgt de juiste klankkleur. Toch komt de controle spontaan over en altijd past ze bij de inhoud. Dat gaat zowel op voor de weemoed van La Vestale (Mercadante), het bijtende verdriet en de serene overgave van Maria Stuarda (Donizetti) als de verliefde passie van Romeo (Bellini). Coloratuur lijkt voor haar iets natuurlijks net als extreme pianissimi en prachtige, extreem lang aangehouden frasen. Virtuositeit is hier niet zomaar pronken met de stem, maar een stijl om op de meest overtuigende, dramatische manier intense gevoelens uitdrukking te geven.

In het Orchestre de l’Opéra de Lyon onder leiding van Riccardo Minasi heeft ze een partner die hetzelfde respect opbrengt voor het raffinement van de belcantostijl, met mooie solo-accenten van harp, fluit, klarinet en dus die hemelse glasharmonica. Een cd die een niet-belcanto-fan kan overtuigen van het zinvolle van het genre en een fan eindeloos opnieuw kan beluisteren. Stella di Napoli krijgt meer dan vijf sterren, het edelmetaal van Joyce reikt naar de schitterendste sterren.