De zijderoute is cultureel steeds van grote betekenis geweest. Schrijvers, filosofen en muzikanten laten er zich al eeuwenlang door inspireren. Meestal om folkloristische en geschiedkundige redenen. De Azerbeidjaanse pianiste Nargiz Aliyarova besliste tot een stijlbreuk over te gaan.

Haar motief? De hedendaagse componisten uit haar thuisland verdedigen. Laten we Rimsky Korsakov met zijn Sheherazade schitteren in de zijderoute van het verleden en overgaan tot het heden. De mix aan componisten is bont aan stijlen en kleuren. Hun stijl is niet folkloristisch gekleurd, desondanks hier en daar toch nog een oriëntaalse klank subtiel het oor komt strelen. Men is kind van zijn afkomst, die men tenslotte niet mag verloochenen.

De cd volgt zoals eerder vermeld geen specifieke stijl, waardoor de muzikale rijkdom en diversiteit van het hedendaagse Azerbeidjan extra in de verf wordt gezet. Enkele dingen zijn wel kenmerkend. Ten eerste zijn alle composities nergens overwegend dissonant of extreem minimalistisch. De speelstijl van Nargiz Aliyarova is duidelijk van de Russische school, en mag dus zeker als bezielend beschouwd worden. Het chauvinisme zit duidelijk in de vingers.

De inspiratie is breed. Componisten zoals Kara Karayev volgen klassieke walsstramienen. Ismayil Hajibejov liet zich inspireren door klavecimbelklanken. Arif Melikov en Azer Rzayev kiezen dan weer meer voor een insteek vanuit de hedendaagse Amerikaanse school.

De cd eindigt wel traditioneel in al zijn diversiteit. Faik Sudjaddinov schreef een nostalgisch klinkende Ballad About the Motherland. Want het moederland blijft voor altijd eigen.

Als er geëindigd mag worden met een kleine tip. Dit album bevat maar liefst 13 componisten uit de hedendaagse Azerbeidjaanse scène. Welke Belgische muzikant volgt Nargiz Aliyarova en brengt onze rijkdom aan hedendaagse muziek naar alle continenten? Ik wacht!


  • WAT: Azerbaijani Music
  • WIE: Nargiz Aliyarova
  • UITGAVE: ET’Cetera KTC1566
  • Foto: ©Tahmin Ali