Het is pijnlijk te moeten vernemen dat één van onze grootste kenners en uitvoerders van onder meer de polyfonie veel te jong het leven moest laten. Dirk Snellings, de bezielde kracht achter de niet lang geleden opgeheven Capilla Flamenca is niet meer. Persoonlijk had ik met hem een zeer goede verstandhouding en ben ik blij dat Klassiek Centraal hem twee Gouden Labels kon toekennen. Hij kwam ze nog persoonlijk afhalen, ondanks zijn ziekte, bij de uitreiking op Vijf Jaar Gouden Labels.

De vrees dat Dirk Snellings het niet zou kunnen halen van de agressieve tumor die hem zo goed als op non-actief zette, was groot. Wie was er niet bang om te vroeg het slechtste nieuws te moeten vernemen? Het onvermijdelijk is dan ook te vroeg, veel te vroeg, gebeurd.

Het meest in het oog springende van Dirk zijn realisaties is ontegensprekelijk alles wat hij deed met zijn geesteskind, de Capilla Flamenca, die eerder dit jaar ophield te bestaan. Was het een voorteken van wat komen moest? Dirk was naast leider van dit wereldberoemd geworden ensemble ook nog pedagoog – hij doceerde zang en geschiedenis van de oude muziek aan het Lemmensinstituut in Leuven en hij engageerde zich talloze malen als solist voor missen, oratoria en andere. Zijn inzicht in het laten leven van de polyfone muziek is uniek. Hij wist het steriele scherm dat de uitvoeringen, ook bij de grote uitvoerders, domineert te doorbreken en wist daardoor de extra dimensies die deze wonderlijke muziek bevat, meer dan ooit te benadrukken.

We verwijzen graag naar de twee Gouden Labels die hij in ontvangst mocht nemen. Oost-Vlaams Gouverneur Jan Briers overhandigde Dirk Snellings deze onderscheidingen waar Dirk bijzonder mee opgetogen was. Voor Klassiek Centraal is het een zachte troost dat we het voorrecht mochten genieten Dirk nog te kunnen lauweren.

Aan zijn echtgenote en vier kinderen bieden we onze diepgemeend medeleven aan in naam van onze lezers en sympathisanten. Voor hen is deze beproeving het zwaarste.

Vaarwel beste Dirk, je bent nu bij je grote voorgangers.


Herman Baeten, zijn afscheidswoord aan Dirk Snellings, verschenen via de Nieuwsbrief van Musica, Impulscentrum voor Muziek

Gisterennamiddag, om 16.04 u. overleed Dirk Snellings, oud-voorzitter van Musica, Impulscentrum voor Muziek. Hij laat een vrouw en vier kinderen achter.

Dirk was al vroeg betrokken bij Musica. Onze eerste contacten dateren van de tweede helft van de zeventiger jaren, toen hij als jonge muzikant bij de groep Euterpe actief was, waar onder andere ook Eugeen Schreurs en Paul Geusens in meespeelden en waarmee ik toen de elpee ‘Kerstmis anno 1600’ maakte. Op die elpee speelde Dirk een aantal stukken op gamba. Dirk nam ook deel aan de muziekweek in Steinebrück in 1979, waar hij zijn eerste stappen als zanger zette in een groot project rond Heinrich Schütz. Dat jaar richtten we samen de Capilla Flamenca op met een aantal Limburgse musici. Geleidelijk verlieten de meeste oprichters de groep om het ensemble de kans te geven zich te professionaliseren. Dirk bleef als enige over en maakte van de Capilla Flamenca een topensemble dat op het gebied van polyfonie fantastische projecten realiseerde die wereldwijd indruk maakten. De vele opnames die hiervan bestaan zullen blijvende getuigen zijn van zijn vakmanschap. Dirk was daarnaast ook erg gegeerd als solist in diverse projecten, waaronder heel wat passies (o.a. de passies van J.S. Bach) die hij met veel inzet jaarlijks zong.
Als leider van de Capilla Flamenca werkte hij altijd vanuit zijn musicologische achtergrond. Hij poneerde nooit een bepaald concept dat men moest volgen, maar ging altijd in dialoog met zijn medezangers om zo te zoeken naar de beste oplossing voor problemen als tekstplaatsing, ritmische of melodische onzekerheden, interpretatie enz. Hij stond altijd open voor ander meningen, wat het werkproces wat langer, maar vooral veel boeiender maakte. Daardoor was het resultaat van de projecten steeds indrukwekkend.

Dirk was al vroeg betrokken bij de werking van Musica. Hij deed er eerst zijn burgerdienst, een periode waarin hij heel wat werk verzette voor de organisatie en de Capilla Flamenca. Nadien trad hij toe tot de Raad van Bestuur (1988) en werd voorzitter vanaf 2011. Hij nam ontslag in 2013 wegens ziekte, waarna ik hem opvolgde. Dirk worstelde toen al ruim een jaar met een hersentumor die niet onder controle kon gehouden worden, waardoor hij wist dat zijn dagen geteld waren. Hij bleef na zijn ontslag wel nog lid van de Algemene Vergadering, een mandaat dat hij tot aan zijn dood vervulde.

Mijn grote bewondering voor Dirk als zanger en musicoloog verbleken bij de bewondering die ik voor hem had als mens. In navolging van zijn moeder had hij een grote liefde voor de natuur en voor zijn tuin, een bezigheid waarmee ik hem tot voor enkele weken nog aan de slag zag. Hij kon met veel passie spreken over alles wat groeide en bloeide in zijn tuin en wanneer hij wat tijd had, was hij er druk doende. Hij was een minzaam man die altijd tijd maakte om te luisteren en te praten en die met zijn mooie stem in gesprekken steeds indruk maakte. Als levensfilosoof kon hij steeds alles in vraag blijven stellen en stond hij open voor alle meningen rondom hem, maar wist hij toch ook zijn eigen visie naar voor te brengen die hij dan eventueel aanpaste na reflectie over andere meningen. Ik kende Dirk als een goede vader en vriend voor zijn kinderen en zijn vrouw Merle. Zij zullen hem erg missen, maar ze zullen ook beseffen dat het leven van Dirk op zijn einde liep en dat er geen weg terug was.

Met grote dankbaarheid neem ik afscheid van een vriend met wie ik altijd heel nauw  in contact heb gestaan. Dat was zo tijdens zijn professionele loopbaan, maar dat was ook zo in de laatste jaren na de vaststelling van zijn ziekte. Hij praatte met mij ronduit over alles wat hij meemaakte, over symptomen die zich vooraf hadden aangekondigd, over de steeds verhoogde druk die hij voelde in zijn professionele leven en over de zekerheid die hij had dat dit ooit moest crashen. Zijn plotse aanvallen van epilepsie, die het begin waren van zijn hersenproblemen, heeft hij achteraf tegenover mij helemaal geduid. Hij wist dat er ooit iets zou gebeuren; wat dat zou zijn, was niet te voorspellen. Zulke gesprekken hadden wij de laatste jaren en het was voor mij een diepgravende ervaring om zo met hem te kunnen praten.

De muziekwereld verliest aan hem een uitmuntende zanger, de musicologie een gedegen onderzoeker, de organisatie een plichtsbewuste bestuurder en voorzitter, zijn vrouw en kinderen een fantastische vader en ikzelf een vriend voor en na het leven. Dirk, het ga je goed en ik ben je dankbaar voor de jaren die ik je mocht kennen en beleven.

Herman Baeten
voorzitter Musica, Impulscentrum voor Muziek