Il Barbiere di Siviglia met een scheut Hergé…

Il Barbiere di Siviglia, Giacomo Rossini, Jodie Devos, Lionel Lhote

Slechts vier vertoningen, allemaal zo goed als uitverkocht, bracht de Opéra de Wallonie van Giacomo Rossini (Pesaro 1792 – Passy/Parijs 1868) zijn beroemde Il Barbiere di Siviglia. Het werd een artistieke topper met veel open doekjes en sterke, door het publiek meer dan gesmaakte, humor.

Manuscript Il Barbierie Di Siviglia van Giacomo Rossini

Zeg wat je wil, maar de Opéra de Wallonie brengt onder de directie van Stefano Mazzonis di Pralafera opvallend veel nog zeer genietbare, klassieke ensceneringen waar het publiek storm voor loopt. Met bussen komen de liefhebbers van de ‘pure opera’ vanuit Nederland en Duitsland naar Luik afgereisd om te genieten van opera die niet alleen muzikaal in orde is, maar waar ook decors en kostuums in het geheel passen zoals ‘in de tijd’. En geloof me vrij, het publiek bestaat niet alleen uit bejaarden of bekrompen kortzichtige mensen. Wel integendeel.

Stefano Mazzonis di Pralafera is niet alleen operadirecteur. Hij ontwerpt regelmatig decors en kostuums, zet zich aan de belichting en / of regisseert. Voor deze Barbiere regisseerde hij en zorgde hij voor de belichting. Guy Van Waas dirigeerde het koor (ingestudeerd door de nieuwe dirigent Pierre Iodice) en orkest dat in betere doen was. Opvallend was dat vier landgenoten deel uitmaakten van de schare solisten. Onder hen de twee hoofdrollen: bariton Lionel Lhote als de barbier en de colloratuursopraan Jodie Devos als Rosina. Tenor Gustavo de Gennaro (Argentinië) zong de rol van de graaf Almavia en de Italiaan Enrico Marabelli tekende voor Dottore Bartolo. Derde landgenoot was bariton Laurent Kubla als Don Basilio. De bijrollen werden vertolkt door Alexise Yerna, Victor Cousu en Marc Tissons.

Componist Rossini en librettist Cesare Sterbini honen bourgeoisie

Het libretto is geschreven naar het werk van De Beaumarchais en hekelt de bourgeoisie die zich maar verveelt en de tijd vult met leegheid, zoals banale liefde. Al wordt duidelijk gemaakt dat ware liefde ook kan, maar los moet staan van wat de positie van iemand op de sociale ladder is. De arme jongeling waar Rosina voor valt blijkt een rijke graaf te zijn. Zo zie je maar. De oude dokter Bartolo die ook voogd is van Rosina wil haar kost wat kost zelf inpalmen en huwen. Dat is buiten de Barbier gerekend die voor geld alles doet, maar ook zijn hart laat spreken. Zijn tegenhanger is muziekleraar Don Basilio die uiteindelijk voor het grotere financiële bod én de rede der liefde valt. Voor de oude knorpot is er dan wel een groen blaadje aan zijn neus voorbij gegaan, hij wordt ook nog gelukkig en kan zijn huisvrouw Berta huwen. Eind goed al goed.

Knipoogjes naar commedia del arte en Hergé

Wat het decor betreft werden de verwachtingen helemaal ingelost. Jean-Guy Lecat tekende het en de kostuums, waaronder enkele opvallend prettige zoals dat van Bartolo en de Barbier zelf, waren van de hand van Fernand Ruiz. Het kostuum van vooral Bertolo zette zijn potsierlijkheid letterlijk in de verf. Hij had iets van een stripverhaalfiguur. De humor bleef niet beperkt tot dat lachwekkende kostuum en kapsel van Bertolo, er waren pittigheden die alleen maar op de lachspieren konden werken en dat was de bedoeling. Wanneer Almaviva aan Rosina haar adres vraagt, vraagt hij meteen haar gsm en e-mail bijvoorbeeld. Wat later in het verhaal wordt naar een zanger verwezen en ja, dan hoor je de naam ‘Pavarotti’. In de Nederlandse vertaling – en deze keer alleen al omwille van die vertaling ben ik blij Nederlandstalig te zijn – krijg je daar ‘Eih bennek, eih blavek’ en ‘duizend bommen en granaten’. De verwijzingen naar de Kuifjestrips zijn bijna hilarisch te noemen en als ware Hergéfan was ik hierdoor nog meer in mijn nopjes. Een extra pluim voor de vertaler !

En de muziek?

Het orkest waar ik in het verleden al enkele keren over schreef dat er aan gesleuteld moet worden, presteerde onder leiding van Guy Van Waas opvallend goed. En zo weet je weeral dat een dirigent wel degelijk van belang is, en hoe ! Tijd dus dat men in Luik op zoek gaat naar een nieuw vast dirigent?

Wie het meeste applaus in ontvangst mocht nemen, tijdens en na de voorstelling, was Lionel Lhote en terecht. In de productie Ernani (net voor deze Barbiere) overtuigde hij al met verve en dat deed hij opnieuw in een glansvertolking die hem op het lijf is geschreven. Wat een rijke stem ! Wanneer toch komt hij in bvb. Salzburg of de Metropolitan Opera op het podium? Dat hij niet wereldwijd doorbreekt, kan ik niet begrijpen. Wie wél op die podia zal geraken, al was het met een duwtje in de rug van Thomas Hampson waar ze onlangs mee concerteerde in Gent, is Jodie Devos. Rosina was haar allereerste echte, ware, grotere operarol. Wie niet weet dat dit haar eerste keer was en dat nu verneemt, zal wel achterovervallen van verbazing. Ze kwam met een natuurlijke flair en ontspannen houding op het podium, acterend alsof ze het al deed bij haar geboorte voor het grote publiek met pretoogjes en alleszeggende mimiek. En ja, die stem dan, haar muzikaliteit… Je bent geen mens als ze je niet bekoort. Ook zij oogstte veel gejuich bij het publiek.

De verliefde graaf Almaviva werd door de fijne tenorstem – een stem om zeker liederen te zingen – van Gustavo de Gennaro braaf en beleefd vertolkt. Hij heeft dan ook de meest ernstige rol. Enrico Marabelli (Dottore Bertolo), rivaal van Almamvia, maakte ook van A tot Z plezier op de scène en zong zeer zuiver, niet zo krachtig maar mooi de zaal vullend, een stem die zeer goed aansloot bij Laurent Kubla die ook al niets anders deed dan zich amuseren op het podium en met soepele stem zijn bedenkelijke rol (Don Basilio) inkleurde.

De bijrollen waren minder sterk, maar zongen proper en mooi afgewogen zodat het niet stoorde of enige afbreuk deed aan het muzikale geheel.

Deze Il Barbiere di Siviglia was zodat de vrolijkste en amusantste opera – kan je dit stuk vol virtuoze bravoure nog een opera noemen? – die ik mocht meemaken. Alleen al er aan denken maakt je blijgezind. Laten we de ruziestokende politici wereldwijd eens opsluiten in de opera van Luik en naar deze Barbier gaan kijken en luisteren. Wie weet lossen ze de problemen die ze veroorzaken wel meteen op…

Krijg elke donderdag een overzicht in je mailbox van alle artikelen die geplaatst zijn op Klassiek Centraal. Schrijf je snel in: