Zampa ou La Fiancee de marbre

De opera »Zampa« werd op 3 mei 1831 in de Opéra-Comique met groot succes opgevoerd. Dit kwam waarschijnlijk doordat het libretto van Melesville bepaalde overeenkomsten vertoonde met Mozarts opera Don Giovanni: De goddeloze en wetteloze hoofdpersoon, de piraat Zampa, probeert Camille, die verloofd is met Alphonse, tot een huwelijk te dwingen. Maar het standbeeld van Alice Manfredi, een van zijn vroegere slachtoffers, komt tot leven en sleept hem mee naar de hel.

Het verhaal combineert op een knappe manier tragische en komische elementen. Op muzikaal vlak speelt Ferdinand Herold in op de romantische gevoeligheid van zijn tijd: hij voegt enkele subtiele „gotische“ accenten toe, speelt met lokale kleur (het verhaal speelt zich af op Sicilië) en benut de dramatische mogelijkheden van orkestratie en harmonie ten volle (Berlioz merkte daarin „akkoorden met een wild, fantastisch effect“ op). »Zampa« breidt het genre van de opera-comique uit door elementen uit de grand opera te lenen: zangstijlen die Franse en Italiaanse elementen combineren, spectaculaire gebeurtenissen zoals de uitbarsting van de Etna (die doet denken aan het slot van *La Muette de Portici* uit 1828) en het contrast tussen massascènes en intieme momenten. Het werk moet duidelijk worden gezien als een reactie op het gelijktijdig ontstaan van Giacomo Meyerbeers ‘Robert le Diable’.

Het koor van de Beierse Omroep en het Radio-orkest van München staan in deze opname onder leiding van Erik Nielsen. Een van de hoofdrollen wordt gezongen door Cyrill Dubois.