Bach on Nine Strings.

Twee violoncelli piccoli, de ene met vier snaren, de andere met vijf, in totaal negen snaren: Het is alsof er een nieuw instrument is geboren, een orgel met snaren in plaats van pijpen, om virtuoze polyfone meesterwerken uit te voeren met een groter, verrijkt klankpalet. Op basis van Gustav Leonhardts pianotranscripties van de suites, sonates en partita's geeft Mario Brunello drie van Bachs solostukken voor viool en cello zonder begeleiding een nieuwe tonale dimensie en maakt hij de polyfonie, die voorheen beperkt was tot slechts vier strijkers, hoorbaar. Zijn oude vriend Mauro Valli, die al eerder te horen was bij Arcana met zijn persoonlijke herinterpretatie van de cellosuites (Bach in Bologna A459, 2019), staat hem terzijde. "Ik zie het niet als een transcriptie, of zelfs als een versie voor andere instrumenten. Ik zou het simpelweg een fenomeen willen noemen - iets dat bestaat, maar - net als bepaalde natuurverschijnselen, zoals een regenboog - alleen zichtbaar wordt onder bepaalde omstandigheden." (Mario Brunello)